امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
مرتب سازی:
امام شناسی ج9
159أهل بیت علیهم السّلام، از زبان حال آنان درحالىكه دشمنان و قاتلان خود را مخاطب قرار دادهاند، مىگوید:
مَلَکْنَا فَکَانَ الْعَفْوُ مِنَّا سَجِیَّةً *** فَلَمَّا مَلَکْتُمْ سَالَ بِالدَّمِّ أبْطَحُ١ وَحَلَّلْتُمُ قَتْلَ الاُسَارَی و طَالَمَا *** عَدَوْنَاعَلَیالأسْری فَنَعْفُو وَ نَصْفَحُ٢ فَحَسْبُکُمُ هَذَا التَّفَاوُتُ بَیْنَنَا *** وَ کُلُّ إنَآءٍ بِالَّذِی فِیهِ یَرْشَحُ٣1 ١ ـ ما مُلْك و حكومت یافتیم، و عفو و إغماض، سجیّه و خوى و عادت ما بود، امّا چون شما ریاست و حكومت یافتید، زمین أبْطَح از خون جارى شد!
٢ ـ و شما كشتن أسیران را حلال شمردید، و چه زمانهاى درازى گذشت كه عادت ما چنین بود كه با اسیران به عفو و إغماض، و گذشت و چشمپوشى از جنایات رفتار مىكردیم!
٣ ـ و براى شما همین تفاوت بین ما و شما كفایت مىكند زیرا كه از كوزه برون همان تراود كه در اوست.
و معلوم است كه حضرت سید الشهداء علیه السّلام را در كربلا كشتهاند و مراد از أبْطَح، أبْطَح عِراق و زمینهاى رَمْلی است كه از كوفه تا بصره إدامه دارد.
و اگر كسى بگوید: حُسَین بن على بن حسن بن حسن بن حسن بن على بن أبیطالب در مكّه كشته شد؛
- محدّث قمى در «منتهى الآمال» طبع رحلى علمیّه اسلامیّه، ج ١، ص ١١٠ در بیان أحوال أمیرالمؤمنین علیه السّلام آورده است كه: جمع كثیرى از علماى سنت در كتب خود نقل كردهاند كه یكى از ثقات أهل سنت گفت: على بن أبیطالب علیه السلام را در خواب دیدم، گفتم: یا أمیرالمؤمنین شما وقتىكه فتح مكّه فرمودید، خانۀ أبو سفیان را مأمن مردم نمودید و فرمودید هر كه داخل خانۀ أبو سفیان شود بر جان خویش ایمن است! شما این نحو احسان در حقّ أبو سفیان فرمودید! فرزند او در عوض تلافى كرد، فرزندت حسین علیه السّلام را در كربلا شهید نمود و كرد آنچه كرد! حضرت فرمود: مگر أشعار ابن الصّیفى را در این باب نشنیدى؟ گفتم: نشنیدم! فرمود جواب خود را از او بشنو! گفت: چون بیدار شدم مبادرت كردم به خانۀ ابن الصّیفى كه معروف است به حَیْض و بَیْص، و خواب خود را براى او نقل كردم. تا خواب مرا شنید، شهقه زد و سخت گریست و گفت: به خدا قسم كه این اشعارى را كه أمیرالمؤمنین علیه السّلام فرموده، من در همین شب به نظم آوردم، و از دهان من هنوز بیرون نشده، و براى أحدى ننوشتهام، پس إنشاد كرد از براى من آن أبیات را مَلَکْنَا فَکَانَ الْعَفْو منا سجیّة تا آخر أبیات.