امام شناسی ج9

 ١ ـ ولید مرا به أمر مهم و بزرگى تهدید مى‌كند، من به او گفتم: من پسر أبو طالب هستم.

 ٢ ـ من پسر آن كسى هستم كه به انتساب دو أبطح تعظیم و تشریف شده است، و از نیاكان من: غَالِبْ، به بیت الله الحرام نیز انتساب دارد، و به همین جهت، معظّم و مكرّم است.

 و مَیْبُدِیّ در شرح این أبیات گوید: مراد از دو أبْطَح در گفتار آنحضرت، أبْطَحِ مَکَّة و أبْطَحِ مَدِینَة است.¹ 

 و بُخاریّ و مُسْلِم، از عبدالله بن عُمَر روایت کرده‌اند که: إنَّ رَسُولَ اللهِ أنَاخَ بِالْبَطْحَاءِ بِذِی الْحُلَیْفَةِ فَصَلَّی بِهَا.² 

 «رسول خدا صلّى الله علیه و آله در بَطْحآءِ که در ذُوالحُلَیْفه بود، شتر خود را خوابانید و در آنجا نماز گزارد.» و معلوم است كه ذو الحلیفه در نزدیكى مدینه است.

 و نیز در حدیث غدیر، از طریق حُذَیفة بن اُسَید، و عامر بن لَیْلَی آمده است که: چون رسول خدا صلّی الله علیه و آله و سلّم از حِجّة الوَدَاع مراجعت می‌کرد و غیر از آن حجّی از مدینه به جای نیاورده بود آمد تا به جُحْفَه رسید و در بَطْحآءْ نهی فرمود که در زیر آن درختان نزدیک بهم کسی منزل نکند و در آنجا به خطبه برخاست.³ 

 و سیّد حمیرى در قصیده عینیّۀ خود كه وصف حوض كوثر أمیرالمؤمنین را در روز قیامت مى‌كند از جمله مى‌گوید:

 «تَه حوض کَوْثر از مشك مفروش است، و در جوانب آن درخت‌هاى دلفریب و زیبا و با میوه‌هاى رسیده در اهتزاز است»⁴.

 و ابن صیْفى شهاب الدین شاعر معروف به حیْص و بیْص در مرثیۀ‌