امام شناسی ج9

أعیان علماء عامّه، آیۀ سأل سائل را دربارۀ منكر على آورده‌اند

 و لیكن در حدیث سأل سائل، حارث بن نعمان فهرىّ، اعتراضش به رسول خدا بر اساس فهمیدن إمامت و خلافت است، زیرا كه خودش از مَنْ کُنْتُ مَوْلاَهُ إمامت فهمیده است. فلهذا ابن تیمیّه متعصّب، بهر درى كه بزند، باید این را إنكار كند، و گرنه پایه‌هاى مذهبش شكست خورده و فرو خواهد ریخت.

 و لله الحمد ریخته شده، و با بحث‌هاى علماءِ راستین، و پاسداران تشیّع، دیگر براى مكتب و مذهب او و همكارانش، آبروئى نمانده است.

 ابن تیمیّه، به این حدیث چند اشكال مى‌كند. أوّل آنكه: أصل این نسبت، كذب و افتراء است، و اتّفاق علماء بر اینكه این آیه در شأن على بن أبی‌طالب نازل شده است، كذب بزرگتر و افتراء مهمترى است، زیرا كه یك نفر از علمائى كه مى‌فهمند چه مى‌گویند، این حدیث را روایت نكرده است.

 جواب: نسبت كذب به این حدیث، كذب محض و افتراء است، و اینكه یك نفر از علمائى كه سخن خود را مى‌فهمند، روایت نكرده است، كذب بزرگتر و افتراء مهمترى است.

 آیا أمثال أبُوعُبَیْدة هَرَوِیّ، ثَعلَبّی، أبُوبَکْر نَقّاش، سُفْیَانُ بْنُ عُیَیْنَه، قَزْوینی، قُرْطُبِیّ، حَاکِم حَسْکَانِیّ، سَمْهُودِیّ، ابنُ صَبَّاغِ مَالِکی، تا برسد نصاب به سى نفر از بزرگان و أعلام عامّه كه این حدیث را در كتب تفسیر و حدیث و تاریخ خود آورده‌اند، آن‌قدر نفهم و بى‌مقدار هستند كه كلام خود را نمى‌فهمند، و ایراد این حدیث را در كتب خود از باب نقل هذیان و پریشان‌گوئى آورده‌اند؟! و یا از باب رمان‌سرائى، و أفسانه‌سازى؟!

 در جائیكه خود ابن تیمیّه، این أعلام را أرباب عِلْم و حدیث می‌شناسد، نسبت جَهْل و نفهمى به آنها دادن، نسبت جهل و نادانى به خود دادن است. إمضاء و اعتراف بر حسد و كینه و بغض است.

ابن تیمیّه در معناى أبطح، إعمال غرض كرده است‌

 إشكال دوم آنكه: در روایت است كه چون حدیث، شایع شد و در شهرها رسید، حرث بن نعمان سوار ناقۀ خود شد، و به أبْطَحْ آمد، و درحالى‌كه رسول خدا در أبْطَحْ بود، پیاده شد، و به نزد او آمده، و سخنان خود را گفت. درحالى‌كه أبطح در مكّه است نه در مدینه، و رسول خدا بعد از واقعۀ غدیر كه به إجماع شیعه و سنّى‌