امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
مرتب سازی:
امام شناسی ج9
124عَلِیٌّ إمَامِیَ بَعْدَ الرَّسُولِ *** سَیَشْفَعُ فی عَرْصَةِ الْحَقِّ لی ١ وَ لاَ أدَّعِی لِعَلِیٍّ سِوَی *** فَضَائِلَ فِی الْعَقْلِ لَمْ یُشْکَلِ ٢ وَ لاَ أدَّعِی أنَّهُ مُرْسَلٌ *** وَ لَکِنْ إمَامٌ بِنَصٍّ جَلِیّ ٣ وَ قَوْلُ الرَّسُولِ لَهُ إذْ أتَی *** لَهُ سِیَّمَا الْفَاضِلِ الْمُفْضَلِ ٤ ألآ إنَّ مَنْ کُنْتُ مَوْلیً لَهُ *** فَمَوْلاَهُ مِنْ غَیْرِ شَکٍّ عَلِیّ٥1 ١ ـ پس از رسول خدا، على امام من است كه در عرصات حقّ در نزد حقّ از من شفاعت مىكند.
٢ ـ و من چیزى را براى على ادّعا نمىكنم، مگر فضائلى را كه پذیرش آنها در نزد عقل، مشكل نیست.
٣ ـ و من ادّعا نمىكنم كه او پیامبرى مرسل است، و لیكن او به نصّ آشكار امام و مقتداى مردم است.
٤ ـ و گفتار رسول خدا براى على در وقتىكه آمد، او را اختصاص به صاحب مقام فضیلت و منقبتى داده است كه او را از همه برتر و راقىتر معیّن فرموده است، و آن گفتار این است كه:
٥ ـ آگاه باشید: هر كس كه من مولى و آقاى او هستم، بدون شك، على، مولى و آقاى اوست.
و أبو الفرج دربارۀ نصب ولایت گوید:
تَجَلَّیالْهُدَی یَوْمَ الْغَدیرِ عَلَی الشُّبَه *** وَ بُرِّزَ إبْرِیزُ الْبَیَانِ عَنِ الشِّبَه ١ وَ أکْمَلَ رَبُّ الْعَرْشِ لِلنَّاسِ دِینَهُمْ *** کَمَا نَزَلَ الْقُرْآنُ فِیهِ وَ أعْرَبَه ٢ وَ قَامَ رَسُولُ اللهِ فِی الْجَمْعِ جَاذِبًا *** بِضَبْعِ عَلِیٍّ ذِی التَّعالی مِن الشَّبَه ٣ - «مناقب ابن شهرآشوب»، طبع سنگى، ج ١، ص ٥٣١، و این أبیات را در «الغدیر»، ج ٤ ص ١١٨ آورده است. و در نیم بیت چهارم آورده است كه: له شَبَه الفاضِل المفضَلِ. شاعر این أبیات أبو العلاى سَرَوی مازندرانى است كه از اعلام و بزرگان قرن چهارم است. و بین او و أبو فضل بن عمید مكاتبات و مساجلاتى بوده است. شرح احوال و بعضى از اشعار او، در «یتیمة الدّهر»، و در «محاسن اصفهان»، و در «نهایة الإرَب فی فُنونِ الأدَب»، مذكور است.