امام شناسی ج9
جلد نهم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش چهارم از موضوع غدیر: عید غدیر، معنای حقیقی عید و آداب آن» و «استشهادها به حدیث غدیر در طول تاریخ» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. مهمترین مباحث مندرج در این مجلّد: • استشهادات به حدیث غدیر توسط صحابه، علماء، و حتی دشمنان اهلبیت علیهمالسلام • مجلس پراهمیت مأمون با علمایعامّه دربارۀ ولایت امیرالمؤمنین علیهالسلام • نزول آیۀ «سأل سائل..» دربارۀ منکر حدیث غدیر و پاسخ به شبهات ابنتیمیه • نزاع شیعه و اهل سنت در اصول شریعت است نه در فروعات • معنای عید در لغت و اصطلاح • عید غدیر، عید بزرگ اسلام و عید تهنیت است • عیدغدیر، افضل اعیاد و روز نزول جمیع خیرات و برکات است • بهترین لباس آنستکه انسان را از خدا به غیر خدا مشغول نکند • تأسّی به رسولالله صلیاللهعلیهوآله در همۀ جهات ـ از جمله در لباس ـ موجب نجات، و تقلید از کفار موجب خواری و ذلّت است
مرتب سازی:
امام شناسی ج9
100ردیف شخص أفضل در زمان رسول الله، به حساب آورد؟!1
إسحق مىگوید: من قدرى سر به پائین انداخته تأمّل كردم. مأمون گفت: اى إسحق! نگو: آرى، مىتوان به حساب آورد! زیرا اگر بگوئى: آرى، من در همین زمان خودمان أفرادى را به تو نشان بدهم كه جهادشان و حجّشان و روزهشان و نمازشان و صدقهشان، بیشتر از آن أفضل در زمان رسول خدا بوده است.2
إسحق مىگوید: گفتم: كلام تو درست است اى أمیر مؤمنان! شخص مفضول در زمان رسول خدا هیچگاه به پایه أفضل نخواهد رسید!
مأمون گفت: اى إسحق! تو نگاه كن به فضائل على بن أبیطالب كه أصحاب
- همان طور كه امروزه نیز در زبان غیر مطّلعین به سیر و تواریخ و در أفكار أفراد سطحى بین شایع است كه مىگویند: أبو بكر و عمر خدماتى براى اسلام كردهاند، خدمات چشمگیر و اُبَّهَت مانند جنگهاى ردّه أبو بكر و مانند جنگهاى فتوحیّه عمر كه اسلام بواسطۀ آنها از جهت وسعت آب و خاك توسعه یافت همینطور در نزد إسْحَق بن ابراهیم هم مطلب چنین بوده است و مىخواسته است كارهاى شیخین را بعد از رحلت رسول الله آنهم كارهاى چشمگیر و پر سر و صدا و پر غوغا را به حساب آورده و آنها را میزان و معیار فضیلت قرار دهد. مأمون با حصر معیار فضیلت به فداكارى و ایثار در زمان رسول خدا جلوى این فكر را از استدلال إسحق گرفت و گفت: معیار فقط كارهائى است كه در زمان رسول خدا صورت گرفته است و أمیرالمؤمنین علیه السلام به قدرى در زمان رسول خدا كارهاى مهم و قدمهاى بلند در اسلام دارند كه نه تنها عمل أبابكر و عمر بلكه عمل عشرۀ مبشَّره را هم اگر رویهم بگذارند به أندازۀ عمل آن حضرت نمىشود. زیرا اگر بعد از رسول خدا، قدرت بدست آن حضرت بود، از كجا كه أعمالى پاكتر و بهتر و وسیعتر انجام نمىدادند؟ با آنكه بنا به فرض، خدمات و سوابق او در زمان رسول خدا درخشانتر و عالىتر بوده است. و از این گذشته ما در زمانهاى بعد از رسول خدا كسانى را مىبینیم كه صورت عملشان از حجّ و جهاد و صلوة و صوم و غیرها بسیار چشمگیرتر بوده است با آنكه به اتّفاق ما و شخص مخالف، ایشان أفضل از افراد زمانِ رسول خدا نبودهاند. و على هذا میزان فضیلت انحصار پیدا مىكند به خلوص و اخلاص در عمل و ایثار و جان بازى در حال شدّت و عسرت، و تقدّم و استوارى در عمل و پیشقدمى در حال فرار مردم و تنهائى رسول الله، و حضرت أمیرالمؤمنین در این أعمال فرد شاخص و درجۀ یك إسلام بودهاند.
- شاهد و مؤیّد این مطلب آیۀ ١٠ از سورۀ ٥٧: حدید است: لا یَسْتَوِی مِنکُمْ مَن أَنفَقَ مِن قَبْلِ الْفَتْحِ وَ قَاتَلَ أُولَئِکَ أَعْظَمُ دَرَجَةً مِنَ الَّذِینَ أَنْفَقُوا مِن بَعْدِ وَ قَاتَلُوا. «یكسان نیستند افرادى از شما كه قبل از فتح، انفاق كرده و كارزار نمودهاند، ایشان درجه و مرتبهشان عظیمتر است از كسانى كه بعد از فتح انفاق نموده و كارزار كردهاند».