
امام شناسی ج8
جلد هشتم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش سوم از موضوع غدیر: تفسیر آیۀ اکمال» و «مسئله غصب خلافت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. همترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ اکمال : الیوم اکملتُ لَکُم دِینَکم • روایات اَعلام شیعه و بزرگانی از عامه درباره نزول آیۀ اکمال دین • مراد از نعمت، ولایت است • تهنیت عمر و ابوبکر و اقرار به ولایتِ علیبنابیطالب علیهالسلام • وجوه مختلف بطلان رأیگیری در سقیفه • امیرالمؤمنین لقب خاص علیبنابیطالب است • امیرالمؤمنین همچون رسول خدا عاشق هدایت مردم بود • لفظ روحانی و روحانیت در اسلام نیست و از اصطلاحات نصاریٰ است • امیرالمؤمنین علیهالسلام میزان سنجش نیکیها و زشتیها است • روایات وارده درباره اینکه مردم با ولایت امتحان میشوند
امام شناسی ج8
267مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ، وَ لَکنْ لِنَرَى الْمَعَالِمَ مِنْ دِینِک، وَ نَظْهِرَ الْإصْلَاحَ فِى بِلَادِک، وَ یأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِک، وَ یعْمَلُ بِفَرائِضِک وَ سُنَنِک وَ أحْکامِک.
فَإنْ لَمْ تَنْصُرُونَا وَ تَنصِفُونَا قَوِى الظَّلَمَة عَلَیکمْ وَ عَمِلُوا فِى إطفَاءِ نُورِ نَبِیکمْ، وَ حَسْبُنَا اللهُ وَ عَلَیهِ تَوَکلْنَا وَ إِلَیهِ أَنَبْنَا وَ إِلَیهِ الْمَصِیرُ.1
«بار پروردگارا! حقّاً تو مىدانى كه آنچه در ماست (از میل به قیام و إقدام و أمر به معروف و نهى از منكر و نصرت مظلومان و سركوبى ظالمان) به جهت میل به رغبت رسیدن به سلطنت و قدرت مفاخرت انگیز و مباراتآمیز نیست، و نه از جهت درخواست زیادىهاى أموال و حُطام دنیا! بلكه به علّت آنست كه نشانهها و علامتهاى دین تو را ببینیم، و در بلاد و شهرهاى تو صلاح و اصلاح ظاهر سازیم، و تا اینكه ستمدیگان از بندگانت در أمن و أمان بسر برند، و به واجبات تو و سنّتهاى تو و احكام تو رفتار گردد.
پس هان اى مردم! اگر شما بخواهید ما را یارى ندهید و از در انصاف با ما در نیائید، این حاكمان جائر و ستمكار بر شما چیره مىگردند و قواى خود را بر علیه شما به كار مىبندند و در خاموش نمودن نور پیغمبرتان مىكوشند. و خداى براى ما كافى است، و بر او توكل مىنمائیم و به سوى او باز مىگردیم و به سوى اوست همه بازگشت ها.»
و تكان علمى توسّط حضرت صادق علیه السّلام صورت گرفت. پس از قیام مسلمین بر علیه حكومت بنى امیه و قیام أبو مسلم خراسانى، شرائط إمارت و ریاست براى حضرت صادق علیه السّلام از همه فراهمتر و مقتضیات و شرائط و مُعِدّاتش از همه بیشتر بود. ولى حضرت در این صراط قدمى ننهاد. زیرا به خوبى مىدانست اگر حكومت را در دست گیرد تمام وقتش باید مصروف به اصلاحات عملى و مباشرت در تنظیم بلاد و شهرها و تغیبر و تبدیل رؤساى جور به رؤساى عدل، و تنظیم دیوان و قضآء و سایر امور از جنگ و سركوبى مخالفان گردد، و دیگر مجال مكتب علمى و بیان آئین رسول خدا، و فقه و تفسیر و حدیث و تبدیل آن سنّتهاى علمى جاهلى به سنّتهاى محمّدى و كشف حقیقت أمر براى مردم و إرائه ولایت، و باطن نبوّت، و
- «تُحَف العُقُول» ص ٢٣٩.
