امام شناسی ج8

 مُعَاویه در پاسخ من گفت: هَیهَاتَ هَیهَاتَ!! مَلَك أخُوتَیمٍ فَعَدلَ وَ فَعَلَ مَا فَعَلَ؛ فَو اللهِ مَا عَدَا أنْ هَلَكَ، فَهَلَكَ ذَكرُهُ إلّا أنْ یقُولَ قائِلٌ: أبُو بَكرِ. ثُمَّ مَلَك أخُو عَدى فَاجْتَهَّدَ وَ شَمَّرَ عَشْرَ سِنینَ؛ فَوَ اللهِ مَا عَدَا أن هَلَك فَهَلَك ذِكرُهُ إلّا أنْ یقُولُ قائِلٌ: عُمَرُ: ثُمَّ مَلَك أخُونَا عُثْمَانُ فَمَلَك رَجُلٌ لَم یكنْ أحَدٌ فِى مِثْلِ نَسَبِهِ، فَعَمِلَ مَا عَمِلَ (وَ عُمِلَ بِهِ): فَوَ اللهِ مَا عَدَا أنْ هَلَك فَهَلَك ذِكرُهُ وَ ذِكرُ مَا فُعِلَ بِهِ.

 وَ إنَّ أخَا هَاشِمٍ یصْرَخُ بِهِ فِى كلِّ یوْمٍ خَمْسَ مَرَّاتٍ: أشْهَدُ أنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللهِ. فَأَى عَمَلٍ یبْقَى مَعَ هَذَا؟ لَا امَّ لَك! وَ اللَهِ إلّا دَفُناً دَفُناً.

 «دور است، دور است (باقى ماندن نام من در این حال و یا صله رحم كردن با بنى هاشم). برادر تیمى ما: أبوبكر حكومت كرد و در بین مردم به عدالت رفتار كرد و بجا آورد آنچه را بجا آورد؛ و سوگند به خدا همینكه مرد یاد او و نام او هم مرد مگر اینكه گوینده‌اى در وقتى نام او را ببرد و أبوبكر بگوید. و پس از آن برادر بنى عدى ما: عمر حكومت كرد، كوشش كرد و ده سال كمر بست. و سوگند به خدا همینكه مُرد یاد او و نام او هم مُرد مگر اینكه گوینده‌اى در وقتى نام او را ببرد و لفظ عُمَرى بر زبان آرد. و سپس برادر ما عثمان حكومت كرد و هیچكس در نَسَب همطراز و همانند او نبود و كرد آنچه را كه كرد (و نیز گذشت آنچه كه دیگران با او كردند) و سوگند به خدا همینكه مُرد یاد او و نام او هم مُرد و یاد آنچه بر او بجاى آوردند نیز مُرد.

 ولى این برادر هاشمى ما (مراد رسول اللَه است) در هر روز پنج مرتبه با صداى بلند نامش را به‌ أشهَدُ أنَّ مُحَمَّدا رَسُولُ اللَه‌ مى‌برند. كدام عملى من انجام دهم كه با وجود این إعلان و این بانگ محمّد رسول اللّه، براى من باقى بماند! اى بى مادر! سوگند به خداى كه من از پاى نمى‌نشینم تا این نام را در أعماق زمین دفن كنم.» (یعنى با وجود این صدا و این بانگ، هر عمل خیرى من انجام دهم نامم نمى‌ماند و با مردن من مى‌میرد. من تمام كوشش و همّت خود را مصروف داشته‌ام كه: نام محمّد را از روى زمین بردارم و با وجود بقاءِ نام او براى كسى در دنیا أرج و ارزشى نیست و در برابر این ندا هیچ كردار خیرى ظهور ندارد. و برداشتن این نام از فراز مأذنه‌هاى مساجد، متوّقف است بر سخت گیرى بر بنى هاشم و آنها را از قید حیات ساقط كردن و از حسّ و نَفَس انداختن).