امام شناسی ج8

صلّى اللَه علیه و آله و سلّم مقدّم دارد و یا سخنى در مخلوقیت آیات قرآن بگوید، و غیر از این. و در بین مردم در علّت اینكه چرا در أمر معاویه، مأمون إعلام برائت كرده است اختلاف شد و جهات مختلفى گفته شد.

 یكى از جهات اینست كه: بعضى از هم مجلسان و هم صحبتان مأمون، حدیثى را براى او از مُطِرف بن مُغیرَة بن شُعْبَة ثَقَفى‌ نقل كرده است. و این حدیث را زُبَیر بنِ بَكار در كتابش كه به‌ أخْبار مَعْروف به مُوفّقِیات‌ است و براى مُوَفَّق تصنیف كرده است آورده است. و آن خبر اینست كه زُبَیر بن بكار مى‌گوید: شنیدم كه: مدائنى مى‌گفت: مُطْرف بن مُغیرة بن شُعْبه گفت: من با پدرم مُغیرة بن شُعْبه به عنوان ورود و میهمان بر معاویه وارد شدیم.

 پدرم نزد معاویه مى‌رفت و با هم گفتگو داشتند و پس از آن به نزد من مى‌آمد و مطالب گفته شده نزد معاویه را براى من مى‌گفت: و از عقلش سخن مى‌گفت و از سخنانى كه از او شنیده بود در شگفت مى‌ماند. تا شبى پدرم از نزد معاویه باز آمد و از خوردن شام امتناع كرد. من او را غمگین یافتم و ساعتى به انتظار ماندم و چنین مى‌پنداشتم كه غصّة او درباره ما و یا عملى است كه از ما سر زده است.

 من به او گفتم: اى پدر، چرا تو را از شب تا به حال غمناك مى‌نگرم؟! گفت: اى فرزند من! من از نزد خبیث‌ترین و فاسدترین مردم آمده‌ام! گفتم: چگونه؟ گفت: من در حالى كه با او خلوت كرده بودم به او گفتم: اى أمیر مؤمنان! مرتبه و مقام تو از میان ما به درجه و منزلت عالى رسیده است كه از هر جهت در ما تأثیر شدید دارى! چه خوب بود كه اینك عدل و داد خود را نمایان مى‌نمودى و خیر خود را گسترده مى‌كردى زیرا كه در این وقت تو پیر شده‌اى! و چه خوب بود كه به برادران خودت از بنى هاشم نظر محبّت مى‌كردى و صلّه رحم مى‌نمودى! سوگند به خدا كه: امروز چیزى در دست ایشان نیست كه تو از آن ترس داشته باشى!¹