امام شناسی ج8

هَذِهِ الْامَّة مِنَ الْفُرْقَة وَ طَاعَة أئِمَّة الضَّلالَة وَ الدُّعَاة إلَى النّار ـ الخطبة.¹

 «سوگند به خدا كه من مردم را أمر كردم تا در نمازهاى نافلة شبهاى ماه رمضان اجتماع نكنند و آنها را به جماعت بجاى نیاورند و فقط براى نمازهاى فریضه و واجب به جماعت حضور یابند؛ و من به آنها آگاهى دادم كه نوافل ماه رمضان را به جماعت خواندن بدعت است. در این حال بعضى از أفرادى كه در لشكر من بودند و همراه من جنگ مى‌كردند، یكدیگر را با صداى بلند خبر كردند كه: اى أهل اسلام! سُنّت عمر تغییر كرد. این مرد ما را از نماز نافله در ماه رمضان نهى مى‌كند. بطورى كه من حقّاً نگران شدم و ترسیدم كه: در ناحیه‌اى از جانب لشكر من فتنه بر پا كنند. من چه كشیده‌ام از دست این امّت از جدائى و افتراق و پیروى از امامان ضلالت و رهبران به سوى آتش دوزخ» تا آخر خطبه.

 از اینجا باید دید أئمّة طاهرین ـ سلام اللَه علیهم أجمعین ـ براى برگرداندن أوضاع به زمان رسول خدا و سیره آن حضرت با چه مشكلاتى مواجه بوده‌اند و تا چه سرحدّ فداكارى كرده و از مال و جان و تمام شئون خود دریغ ننموده‌اند.

 طَبَرى در تاریخ خود، نامه مُحَمّد بن عَبدالله مَحْض صاحب نفس زكیه را به منصور دوانیقى نقل كرده و تا به اینجا مى‌رسد كه: محمّد مى‌گوید: وَ إنَّ أَبَانَا عَلَیا كانَ الْوَصِى وَ كانَ الْإمَامَ فَكیفَ وَرِثْتُم وَلَایتَهُ وَ وُلْدُهُ أحْیاءٌ. «حقّاً پدر ما على بن أبى‌طالب وصى رسول خدا بود و امام امّت بود. پس چگونه شما ولایت او را به إرث‌