امام شناسی ج8

 بارى در جائى كه حبّ ریاست، طَلْحَه و زُبَیر را با آن سوابق درخشان لغزانیده تا با گرد آوردن هزار نفر مرد جنگى، نقض بیعت كرده و به روى أمیر مؤمنان ولى والاى عالم إمكان، با علم و معرفت به أحوال او و طرفدارى و حمایت از او در دوران طویل حیات رسول اللَه و بعد از آن، شمشیر بكشند و مردم بیچاره و مستضعف را به اتّهام مظلومیت عثمان و قتل على، با آنكه خودشان از سردمداران كشته شدن او بودند تحریك نموده خونها بریزند، از أمثال شیخین كه سوابق مخالفتشان با خطّ مشى على بن أبى‌طالب علیه السّلام از أوّل أمر و در زمان رسول اللَه مشهود بوده است، جاى تعجّب نخواهد بود.

 اینست كه مكتب تشیع ریاست اینگونه أفراد را حرام مى‌داند و إمامت را منحصر به ولى معصوم از هواى نفس و حبّ ریاست بیرون آمده مى‌داند تا همه امور بر اساس حقّ و متن واقع تحقّق پذیرد.

 علم و دانش انسان هر چه بیشتر باشد، هواى او مختفى‌تر و سوابق او هر چه بیشتر باشد مكائد نفس او لطیفتر و ظریفتر است. در اینجا نفس از راه كمك به دین و وجوب حفظ شرع و حقّ فقرا و مستمندان و حفظ بیضه إسلام جلو مى‌آید، و به نام دین حقّ على را غَصْب مى‌كند، و در پوشش حمایت از فقرا و مساكین، فدك را از بضعه رسول خدا مى‌گیرد، و براى حفظ اجتماع مسملین در خانه را مى‌شكند و زهرا را میان در و دیوار مى‌فشرد تا بروى زمین بیفتد و سقط جنین كند. اینها همه به نام دین و در لباس حفظ قانون و شرع و كتاب خدا صورت گرفته است. به دنبال آن إتلاف حقوق، و ستم‌ها و تعدیات و عدم وصل عامّه مردم به ولایت و سیراب شدن از شریعة حیات و آبشخوار معنویت چه در آن زمان و چه در دوران سلطنت بنى امیه و بنى عبّاس، و چه بعد از آن همه و همه در أثر آن انحراف پیشین است كه به پیرو آن پیوسته حكام ظالم و امراء جابر بر مردم مسلّط شدند و شاهرگ حیاتى آنها را بریده، و از خون و جان و مال و ناموس آنها براى خود طعام و خانه و بارگاه تهیه كردند.

أمیر المؤمنین علیه السّلام سنت شیخین را رد مى‌كند

 شیخین، دین را با منهاج خود مخلوط نموده و آب لطیف را از سرچشمه‌