امام شناسی ج8

 «گفت: در وقتى كه معاویه جوان نورس بود، أبو سُفیان به او نگاه كرده و گفت: این پسر من، سرش بزرگ است و لیاقت آنرا دارد كه بر قوم خودش سیادت كند. هِنْد گفت: قوم خودش را فقطّ؟ من به عزاى او بنشینم اگر بر تمام عَرَب سیادت نكند.»

 إسلام كه دین مهر و محبّت و تواضع و فروتنى و ایثار و یگانگى با همه طبقات أعمّ از ضعیف و فقیر و مسكین و یتیم و عاجز و عجم و مَوالى و غیرهاست، در یكسو قرار مى‌گیرد، و این طرز حكومت كه كسرویت و امپراطوریت است در لباس إسلام در سوى دیگر. خُلق و خوى محمّدى، رأفت و مِهر عَلَوى در یك سو مى‌روند، خشونت و فظاظت عُمَرى، و نَكراء و شیطنت معاویه‌اى در سوى دیگر. فلهذا مى‌توان گفت: تا به حال آنچه از إسلام بر دنیا حكومت كرده است چه در زمان عمر و عثمان و بنى امَیه و بنى عبّاس و تا به امروز، حكومت عمرى و إسلام در تحت پوشش خشونت و سیادت و این طرز از امارت بوده است. و آنچه از إسلام بر دنیا حكومت كرده است، در لباس راستین خود از عدالت طبقاتى و سایر امتیازات و آثار واقعى فقط در زمان حكومت حضرت رسول اللَه و حضرت أمیر مؤمنان بوده است. و اینك نیز جهان در انتظار آنست كه با قیام قائم آل محمّد: حجّة ابن الحسن العسكرى ـ أرواحنا فداه ـ همان وحدت و اخوَّت و خضوع و خشوع أمیران، و از بین رفتن ظلم و ستم، و یگانگى با همه ضعفا و محرومان در همه طبقات صورت پذیرد