امام شناسی ج8

در بیرون آوردن قدرت و حكومت پیامبر از دست أهل بیتش چگونه با همدیگر اجتماع كردند! آگاه باش اى عبد الرّحمن! كه اگر من یارانى براى خودم به جهت جنگ با قریش مى‌یافتم هر آینه با قریش مى‌جنگیدم به همان گونه كه با آنها در معیت رسول خدا در روز غزوه بدر جنگ كردم.

 و بین مقداد و عبد الرّحمن بن عَوْف گفتار بسیارى كه مكروه و ناپسند بود واقع شد، و ما آن گفتارها را در كتاب خود كه به أخبار الزَّمان‌¹ موسوم است درباره أخبار شورى و دار ـ و آن خانه‌ایست كه در آن عُثْمان را به خلافت نشاندند ـ آورده‌ایم.

 ابن عساكر با سلسله سند متّصل خود از عمر بن علىّ بن الحسین از علىّ بن الحسین آورده است كه‌ قَالَ مَرْوَانُ بْنُ الْحَکمِ: مَا کانَ فِى الْقَوْمِ أحَدُ أدْفَعَ عَنْ صَاحِبِنَا مِنْ صاحِبکمْ ـ یعْنى عَلِیاً عَنْ عُثْمانَ ـ قالَ: قُلْتُ لَهُ: فَما لَکمُ تَسُبُّونَهُ عَلَى الْمَنابِرِ؟! قالَ: لَا یسْتَقیمُ الْأمْرُ إلَّا بِذَلِک.²

 «مروان بن حكم به حضرت سجّاد علىّ بن الحسین علیهما السّلام گفت: هیچكس از أصحاب رسول خدا بهتر از صاحب شما از صاحب ما دفاع نكرد ـ یعنى علىّ از عُثْمان ـ من به او گفتم: پس به چه علّت شما او را بر فراز منبرها لعن و سبّ مى‌كنید؟! مروان گفت: أمر خلافت و حكومت براى ما بدون لعن و سبّ على استوار نمى‌شود»