امام شناسی ج8

علمآء به ابن طاووس مشهور است.

 او در كتاب‌ کشْفُ الیقین فِى اخْتِصَاصِ موْلَانَا عَلِىٍّ بِإمرة الْمُؤمِنینَ‌ كه به آن كتاب، «كتاب یقین» هم مى‌گویند¹ گوید: این فصل در بیان مطالبى است كه أحمد بن محمّد طَبَرى معروف به خلیلى كه از روات و رجال عامّه است، در روایت خود راجع به إنكار دوازده نفر بر أبوبكر پس از آنكه ولایت بر مسلمین را به عهده گرفت، با گفتار صریحشان آورده است؛ و نیز در بیان آنچه بعضى از أصحاب از رسول خدا درباره عنوان أمیرالمؤمنین بودن علىّ‌بن‌أبى‌طالب مى‌دانستند. و این داستان را همچون محمّد بن جریر طَبَرى صاحب كتاب «تاریخ» در كتاب «مناقب الائمّة علیهم السّلام» ذكر كرده است، و بعضى نیز در آنچه طبرى ذكر كرده است زیادتى‌هائى ذكر كرده‌اند.

 و سپس گوید: بدانكه این حدیث را شیعه به نحو تواتر روایت كرده است؛ و اگر روایت آن منحصر به شیعه بود ما آنرا ذكر نمى‌كردیم؛ زیرا كه رجال شیعه، در نزد رجال عامّه متّهم هستند، ولیكن از طریق خود آنان كه بر آن اعتماد دارند نقل مى‌كنیم تا پى‌آمدها و تَبعات آن متوّجه همان كسى شود كه آنرا روایت كرده و در كتاب خود ضبط كرده است. آنگاه گوید: أحمد بن محمّد طَبرى با عین این عبارات آورده است: خبر دوازده نفرى كه جلوس أبوبكر را بر سر جاى رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم إنكار كردند: حدیث كرد براى ما على أبو الحسن بن علىّ بن نحّاس كوفى عدل أسدى؛ او گفت: حدیث كرد براى ما أحمد بن ابى حسین عَامِرى؛ او گفت: حدیث كرد براى ما عموى من أبو معمّر شُعبة بن خیثم أسدى، او گفت: حدیث كرد براى ما: عُثمان أعْشَى، از زید بن وَهَبْ. آنگاه این‌ داستان را تا آخر نقل كرده است.²