
امام شناسی ج8
جلد هشتم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش سوم از موضوع غدیر: تفسیر آیۀ اکمال» و «مسئله غصب خلافت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. همترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ اکمال : الیوم اکملتُ لَکُم دِینَکم • روایات اَعلام شیعه و بزرگانی از عامه درباره نزول آیۀ اکمال دین • مراد از نعمت، ولایت است • تهنیت عمر و ابوبکر و اقرار به ولایتِ علیبنابیطالب علیهالسلام • وجوه مختلف بطلان رأیگیری در سقیفه • امیرالمؤمنین لقب خاص علیبنابیطالب است • امیرالمؤمنین همچون رسول خدا عاشق هدایت مردم بود • لفظ روحانی و روحانیت در اسلام نیست و از اصطلاحات نصاریٰ است • امیرالمؤمنین علیهالسلام میزان سنجش نیکیها و زشتیها است • روایات وارده درباره اینکه مردم با ولایت امتحان میشوند
امام شناسی ج8
198احتجاج ابن تیهان و ابو ایوب انصارى در مسجد با ابوبكر
بعد از آن أبُو الْهَیثَم بن التَّیهَان رحمة اللَه علیه برخاست و گفت: یا مَعَاشِرَ النَّاسِ! اشْهَدُوا عَلَى أنِّى أشْهَدُ عَلَى رَسُولِ اللهِ صلّى اللَه علیه و آله أنِّى سَمِعْتُهُ یقُولُ: مَنْ کنْتُ مَوْلَاهُ فَعَلِىُّ مَوْلَاهُ.
(اى جماعت مردم! گواه باشید كه: من شهادت مىدهم بر رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله و سلّم كه از او شنیدم كه مىگفت: هر كس كه من مولاى او هستم على مولاى اوست). أنصاریان چون كلام از رسول صلّى اللَه علیه و آله و سلّم بشنیدند، گفتند: بدین لفظ خلافت مىخواهد؛ قریش گفتند: موالات مىخواهد.
رسول صلّى اللَه علیه و آله و سلّم از آن خلاف آگاه شد؛ بامداد از حجره بدر آمد و دست على در دست گرفته و گفت: مَعَاشِرَ النَّاسِ! إنَّ عَلِیا فِیکمْ کالسَّمَآءِ السَّابِعَة فِى السَّماوَاتِ. وَ عَلِىُّ فِیکم کالشَّمْس فِى الْفَلَک، بِهَا تَهْتَدِى النُّجُومُ. وَ عَلِىُّ إمَامُکمْ وَ خَلیفَتِى فیکمْ؛ بِذَلِک أوْصَانى جَبْرَئیلُ عَلَیهِ السَّلَامُ عَنْ رَبِّى؛ وَ أخَذَ اللهُ میثَاقَهُ عَلَى أهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأرَضینَ مِنَ الْجِنَّ وَ الْانْسِ وَ الْمِلَائِکة، فَمَنْ أقَرَّ بِهِ وَ آمَنَ بِهِ کانَ مُؤمِناً [وَ هُوَ] فِى الْجَنَّة یوْمَ الْقِیامَة، وَ مَنْ أنْکرَهُ وَ جَحَدَهُ کانَ کافراً [وَ هُوَ] فِى النَّارِ یوْمَ الْقِیامَة ـ إلى آخِرِه.
(اى جماعت مردم! حقّاً على در میان شما مثل آسمان هفتم در میان آسمانهاست؛ و على در میان شما مثل خورشید در فلك است كه بواسطه آن خورشید، ستارگان راه مىیابند و سیر دارند. و على إمام شماست، و جانشین من است در میان شما. بدین مطلب جبرائیل از جانب پروردگارم به من وصیت كرد. و خداوند براى ولایت على، از اهل آسمانها و زمینها از جنّ و إنس و فرشتگان میثاق و پیمان گرفت. پس هر كس كه به على إقرار كند و ایمان بیاورد، مؤمن است [و او] در روز باز پسین در بهشت است. و هر كس كه او را إنكار كند و ردّ كند كافر است [و او] در روز بازپسین در آتش است ـ تا آخر روایت).
این كلام رسول است صلّى اللَه علیه و آله. ناقل أبُو الْهَیثَم كه در حضور أبوبكر و عمر و همه مهاجر و أنصار مىگوید، به دلالت نصىّ على علیه السّلام و إمامت آنحضرت؛ نه كلام رافضیان است از قم و كاشان؛ تا خواجه بداند كه نصىّ عیان بوده، نه كار پوشیده و پنهان
بعد از آن أبو أیوب انصارى برخاست
