
امام شناسی ج8
جلد هشتم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش سوم از موضوع غدیر: تفسیر آیۀ اکمال» و «مسئله غصب خلافت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. همترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ اکمال : الیوم اکملتُ لَکُم دِینَکم • روایات اَعلام شیعه و بزرگانی از عامه درباره نزول آیۀ اکمال دین • مراد از نعمت، ولایت است • تهنیت عمر و ابوبکر و اقرار به ولایتِ علیبنابیطالب علیهالسلام • وجوه مختلف بطلان رأیگیری در سقیفه • امیرالمؤمنین لقب خاص علیبنابیطالب است • امیرالمؤمنین همچون رسول خدا عاشق هدایت مردم بود • لفظ روحانی و روحانیت در اسلام نیست و از اصطلاحات نصاریٰ است • امیرالمؤمنین علیهالسلام میزان سنجش نیکیها و زشتیها است • روایات وارده درباره اینکه مردم با ولایت امتحان میشوند
امام شناسی ج8
194بده! این براى دنیاى تو بهتر است! و آخرتت را نیز براى تو بهتر حفظ مىكند، و سالم نگاه مىدارد!) و فرو نشست.
مادر به مرگ ناصبیان نشیناد، كلامى با این مبالغه و نصیحت و موعظه دانم كه نه سخن رافضیان وَرامین است، تا بداند كه حقّ بحمد اللَه ظاهر است، و ظاهر بوده، و حجّت ثابت وَ عَلِىّ عَلَیهِ السَّلَامُ إمام.
بعد از وى بُرَیدَة الأسْلَمِىّ رحمة اللَه علیه برخاست
و بعد از حمد و ثناى خدا و مصطفى صلّى اللَه علیه و آله و سلّم گفت: یا أبَا بَکرٍ أنَسِیتَ أمْ تَنَاسَیتَ؟! أمَا عَلِمْتَ أنَّ النَبِىَّ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم: أمَرَنَا أنْ نُسَلَّمَ عَلَى عَلِىٍّ بِإمْرَة الْمُؤمِنینَ فِى حَیاتِهِ، فَسَلَّمْنَا عَلَیهِ وَ أنْتَ مَعَنَا وَ النَّبِىُّ یتَهَلّلُ وَجْهُهُ فَرَحاً لِمَا یدْرِى مِنْ طَاعَة امَّتِهِ لِابْنِ عَمِّه؟ فَلَوْ عَمِلْتُمْ بَعْدَ وَفَاتِهِ لَکانَ خَیراً لَکمْ فِى دُنْیاکمْ وَ آخِرَتِکمْ، وَ قَدْ سَمِعْتَ مَا سَمِعْنَا، وَ رَأیتَ مَا رَأینَا، وَ السَّلَامُ.
(اى أبو بكر! آیا فراموش كردهاى، و یا خود را به صورت شخص فراموشكار جلوه مىدهى؟! مگر تو ندانستهاى كه: پیغمبر صلّى اللَه علیه و آله و سلّم ما را أمر كرد كه به على، با عنوان أمیرالمؤمنین سلام كنیم در زمانى كه رسول خدا زنده بود؟ و ما سلام كردیم و تو هم با ما بودى؛ و صورت پیغمبر از شدّت فرح و سرور مَتلألأ بوده و مىدرخشید از نظاره إطاعت امّت خود نسبت به پسر عَمَّش! و اگر شما بعد از مردن پیغمبر نیز همانگونه عمل مىكردید، براى شما هم براى دنیایتان و هم براى آخرتتان بهتر بود! و حقّاً تو شنیدى آنچه را كه ما شنیدیم، و دیدى آنچه را كه ما دیدیم! و السّلام).
نَاصِبى مُبْطِل باید بداند كه: این كلام، با این حجّت كه روز بیعت در روى أبوبكر گفتهاند كلام رافضیان سارى و إرَمْ نیست، تا إنكار نكند، و عداوت علىّ مرتضى علیه السّلام ظاهر نكند.
و بعد از وى عمّار یاسِر برخاست و بعد از حمد و ثناى خدا و مصطفى صلّى اللَه علیه و آله و سلّم گفت: یا مَعْشَرَ قُرَیشٍ! قَدْ عَلِمْتُمْ أنَّ أهْلَ بَیتِ نَبِیکمْ أقْرَبُ بِرَسُولِ اللهِ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم قَرَابَة مِنْکمْ! فَرُدُّواً هَذَا الْأمْرَ إلَى مَنْ هُوَ أحَقُّ بِهِ مِنْکمْ! وَ لَا تَرْتَدُّوا عَلضى أدْبَارِکمْ فَتَنْقَلِبُوا خَاسِرِینَ.
