امام شناسی ج8

چنین وانمود كردید كه فراموش نموده‌اید! و بزودى أمر حكومت خالص و بى‌هیچ مزاحمتى براى تو خواهد شد، در حالیكه تو پشت خود را به بارهاى سنگین، سنگین نموده‌اى! و با دست خود آنچه را كه پیش فرستاده‌اى به سوى قبر خودت مى‌برى؛ زیرا كه حقّاً تو شنیده‌اى آنچه را كه ما شنیده‌ایم، و دیده‌اى آنچه را كه ما دیده‌ایم ـ الخ).

 تا خواجه ناصبى بداند كه: انكار كردند، و حقّ إظهار كردند [زیرا] این كلام مهاجر به انصار است، رافضیان قم و كاشان نساخته‌اند، و حقّ با على بوده است همیشه.

 بعد از آن، مِقْداد بن أسْوَد الِكنْدى برخاست و گفت:

 یا أبَا بَکر! إرْبَعْ عَلَى ظَلْعِک [وَ قِسْ شِبْرَک‌¹ بِفِتْرِكَ‌] وَ الْزَمْ بَیتَكَ! وَ ابْكِ عَلَى خَطِیئَتِكَ! وَ ارْدُدْ هَذَا الْأمْرَ [إلَى‌] مَنْ هُوَ أحَقُّ بِهِ مِنْكَ! فَلَا تَغْتَرِرْ بِدُنْیاكَ! وَ لَا تُغْرِرْكَ قُرَیشُ [وَ غَیرُها]! فَعَمَّا قَلِیلٍ تَضْمَحِلُّ عَنْكَ دُنْیاكَ! وَ تصِیرُ إلَى آخِرَتِكَ! وَ قَدْ عَلِمْتَ أنَّ عَلِیاً صَاحِبُ هَذَا الْأمْرِ، فَأعْطِهِ مَا جَعَلَهُ اللهُ وَ رَسُولُهُ لَهُ فَإنَّ ذَلِكَ خَیرُ [لَكَ‌] فى دُنْیاكَ، وَ أسْلَمُ لَكَ فى آخِرَتِكَ!

 (اى أبا بكر بر عیب خود واقف شو؛ تو ضعیفى از كارى كه طاقت آن را ندارى دست بردار، و شِبْرِ خود را با فِتْرِ خودت اندازه بگیر، و از حد خود تجاوز مكن و ملازم خانه خود باش، و بر گناهت و خطایت گریه كن! و این أمر إمامت را برگردان به كسى كه او در این أمر سزاوارتر از تو است! تو به دنیاى خودت مغرور نشو، و قریش و غیر قریش نیز ترا گول نزنند و به غرور در نیاورند! چون بزودى دنیاى تو متلاشى و منحلّ مى‌شود، و به سوى آخرتت بازگشت تو مى‌باشد! و حقّاً تو مى‌دانى كه صاحب این أمر ولایتْ على است؛ آنچه را كه خدا و رسول او براى او قرار داده‌اند به على‌