امام شناسی ج8

بریده شده است، قرار گرفتید، بزودى وخامت و سوء عاقبت أمر خود را خواهید چشید؛ و پاداش آن كردارى كه انجام داده، و به دست‌هاى خود پیش فرستاده‌اید به شما خواهد رسید؛ و حقّاً كه خداوند به بندگان خود ستم نمى‌كند).

 آنگاه بنشست. پندارى این كلمات نه ساخته بوجعفر و مفید است، كلام أبوذّر است. تا خواجه ناصبى نگوید كه: چرا إنكار نكردند، و حجّت إظهار نكردند. امّا خواجه كور و كر است.

احتجاج سلمان فارسى و مقداد بن اسود در مسجد با ابوبكر

 بعد از آن سَلْمانِ فارسى برخاست‌ و بعد از حمد خداى تعالى و ثناى مصطفى صلّى اللَه علیه و آله به آواز بلند گفت: یا أبَا بَکر إلَى مَنْ تُسْنِدُ أمْرَک إذَا نَزَلَ بِک الْقَضَآءُ! وَ إلَى مَنْ تَفْزَعُ إذَا سُئِلْتَ عَمَّا لَا تَعْلَمُ [مَا عُذْرُک فِى التَّقَدُّمْ‌] وَ فِى الْقَوْم منْ هُوَ أعلَمُ مِنْک! وَ أقْرَبُ بِرَسُولِ اللهِ صلّى اللَه علیه و آله و سلّم قَرَابَة مِنْک، قَدَّمَهُ النَّبِىُّ فى حَیاتِهِ، وَ أوْعَزَ إلَیکمْ عِنْدَ وَفَاتِهِ، فَنَبَذْتُمْ قَوْلَهُ، وَ تَنَاسَیتُمْ وَصِیتَهُ! فَعَمّا قَلِیلٍ یصْفُو لِک الْأمْرُ وَ قَدٍ أثْقَلْتَ ظَهْرَک بِالْأوْزَارِ، وَ حَمَلْتَ إلَى قَبْرِک مَا قَدَّمَتْ یدَاک فَإنَّک سَمِعْتَ، مَا سَمِعْنَا، وَ رَأیتَ مَا رَأینَا ـ إلى آخره.¹

 (اى ابا بكر! زمانى كه قضاى الهى بر تو نازل شود، تو امور خود را به كه مى‌سپارى؟ و به چه تكیه مى‌زنى؟ و به كه پناه مى‌برى، و رفع بلیه از خود مى‌كنى، در آن وقتى كه از تو سؤال شود چیزى را كه نمى‌دانى.

 [و عذر تو در سبقت گرفتن چیست‌] و در میان قوم كسى هست كه او از تو أعلم و داناتر است، و قرابت او به رسول خدا صلّى اللَه علیه و آله از قرابت تو بیشتر است، پیغمبر او را در زمان حیاتش مقدّم داشت، و در هنگام مرگش سفارش و وصیت كرد براى إمامت او؟!

 شما سخن پیغمبر را به دور انداختید، و وصیت او را به روى خود نیاوردید، و