امام شناسی ج8
جلد هشتم از مجموعۀ «امام شناسی» از آثار نفیسِ علامه آیةالله حاج سید محمدحسین حسینی طهرانی قدّس الله سرّه بوده که پیرامون «بخش سوم از موضوع غدیر: تفسیر آیۀ اکمال» و «مسئله غصب خلافت» در قالب بحثهای تفسیری و فقه الحدیث، و ابحاث فلسفی، عرفانی، تاریخی و اجتماعی به رشتۀ تحریر درآمده و به ساحت علم و معرفت تقدیم شده است. همترین مباحث مندرج در این مجلّد: • تفسیر آیۀ اکمال : الیوم اکملتُ لَکُم دِینَکم • روایات اَعلام شیعه و بزرگانی از عامه درباره نزول آیۀ اکمال دین • مراد از نعمت، ولایت است • تهنیت عمر و ابوبکر و اقرار به ولایتِ علیبنابیطالب علیهالسلام • وجوه مختلف بطلان رأیگیری در سقیفه • امیرالمؤمنین لقب خاص علیبنابیطالب است • امیرالمؤمنین همچون رسول خدا عاشق هدایت مردم بود • لفظ روحانی و روحانیت در اسلام نیست و از اصطلاحات نصاریٰ است • امیرالمؤمنین علیهالسلام میزان سنجش نیکیها و زشتیها است • روایات وارده درباره اینکه مردم با ولایت امتحان میشوند
مرتب سازی:
امام شناسی ج8
187با یكصد نفر مرد مسلّح، و مُغیرة بن شعبه با یكصد نفر مرد مسلّح، و مُعَاذ با یكصد نفر مرد مسلّح، شمشیرها كشیده بیامدند، و آماده براى هر گونه دفاع از أبوبكر شدند.
در این حال اگر أمیرالمؤمنین علیه السّلام با یاران و طرفداران خود از مُخْلِصین از أصحاب پیامبر قیام كند، و براى گرفتن حقّ خود به شمشیر متوسّل گردد، بدون شكّ از طرفین خونها ریخته مىشد، و اضطراب و تشویش در مدینه به مجرّد مرگ پیامبر مىافتاد، و این زد و خورد به طول مىانجامید، و كفّار و مشركانى كه در انتهاز موقع و فرصت براى تضعیف إسلام بودند از این موقعیت استفاده سوء مىنمودند، و ارتداد از إسلام به جاهلیت افزون مىگشت، و بالنتیجه فاتحه إسلام خوانده مىشد و زحمات رسول خدا همگى بر باد مىرفت.
فلهذا أمیرالمؤمنین علیه السّلام طبق وصیت و سفارش رسول خدا كه اگر به اندازه كافى یاور و معین نداشتى، و نتوانستى فوراً كار را یكسره كنى، و مدینه را در اضطراب و آشوب دیدى، دست به قبضه شمشیر مزن، و با این مصائب جانگداز كه به فرمایش خود: أمَرُّ مِنَ الْعَلْقَمِ (از صَبِر زرد1 تلختر بود) صبر كرد، براى آنكه إسلام محفوظ بماند. و گرنه، در اثر كشمكشها و كشته شدن قرّآءِ قرآن و صحابه عظیم رسول الله، دیگر چیزى باقى نمىماند، و إسلام به صورت یك واقعه و حادثه جزئیه تاریخى كه پدید آمده و از بین رفته بود، هیچ أثر زائدى در عالم نداشت. و حقّاً مىتوان شَجاعت و شَهامت و سَخاوت و عقل و حزم و ایثار و عبودّیت حضرت أمیرالمؤمنین علیه السّلام را در اینگونه صبر و تحمّل جستجو كرده، و به خوبى دریافت كه از هزاران شمشیر كه در بَدْر و احُد و أحْزاب و حُنَین مىزده است عظیمتر و پر ابَّهَتتر بود. و اینست مقام ولىّ خدا كه رضاى محبوب را در هر حال بر هواى خویشتن ترجیح مىدهد.
در كتاب «بَعْضُ فَضَائح الرَّوافِض در ضمن بیان فضیحت پنجاهم آورده است كه: «اگر رسول خدا على را نصّ بر خلافت بدینگونه كه شیعه ادّعا مىكند
- در «لغت نامه دهخدا»، کتاب «ص»، ص ١٣٢، در مادّه صبر آورده است که: صبر با فتحه اوّل و کسره دوم است، و سکون حرف دوم آن جايز نيست مگر در صورت ضرورت شعر. و آن عصاره تلخ است از درختى که به هندى ايلوا گويند. اما از «قاموس» معلوم مىشود که شعراى عرب به سکون دوم جايز دانستهاند بنابر ضرورت، در اين صورت تصرّف فارسيان نباشد که به سکون دوم مىخوانند.