امام شناسی ج8

على و زبیر را گرفتند و به دیوار زدند و هر دو را شكستند، و عمر هر دو را خارج كرد، و آنها را به مسجد برد براى آنكه بیعت كنند. و سپس أبوبكر به خطبه برخاست، و از آنها معذرت خواست و گفت: إنَّ بَیعَتى کانَتْ فَلْتَة وَقَى اللَهُ شَرَّهَا.¹ ـ

 «بیعت من از عدم تأمّل و تدبیر و بدون ملاحظه جوانب و صلاحدید انجام گرفته است. خداوند مردم را از شرّ آن بیعت و از عواقبش محفوظ داشت».

 بارى، عجب اینجاست كه: این كارهائى كه خلفاى انتخابى و دست اندركارشان انجام دادند، به نام دین و به عنوان یارى دین بوده است و با برچَسْب إسلام و مُهر و موم آن به جاى آورده شده است. این بسیار عجیب است كه: چگونه كسى صَد در صَد راهى را كه درست در جهت مخالف مطلوب است مى‌رود، و با علم و اطّلاع به مخالفت آن، هواى نفس چنان وى را كور و كر مى‌كند كه درست با یكصد و هشتاد درجه زاویه، بر خود تلقین مى‌كند كه در صراط مستقیم طى طریق مى‌كند. این از تسویلات نفس است؛ چنانكه خداوند در قرآن كریم فرماید:

 ﴿إِنَّ الَّذِينَ ارْتَدُّوا عَلى‌ أَدْبارِهِمْ مِنْ بَعْدِ ما تَبَيَّنَ لَهُمُ الْهُدَى الشَّيْطانُ سَوَّلَ لَهُمْ وَ أَمْلى‌ لَهُمْ﴾.² ـ

 «آنان كه بعد از آنكه راه هدایت براى آنها روشن گشت، به دین خدا پشت نموده و به قهقرا برگشتند و مرتدّ شدند، شیطان لعین، كفر را در نظرشان جلوه داد، و با فریب دادن به آرزوها و آمال در غَى و گمراهى فروشان برد، و آن گمراهى را بر آنها دوام بخشید.»

 آنها ندانستند كه هر كس بخواهد در راه خدا از اوامر خدا سبقت گیرد، و از منهاج رسول خدا پیش برود و جلو بیفتد، عین عقب افتادگى است. و هر كس در برابر رسول خدا صداى خود را بلند كند، و با او و دین او و نوامیس او همچون سایر امور معامله كند، تمام عملهایش حَبْط و هلاك مى‌شود، و در نامه عمل خود جز زیان و خُسران چیزى به بار نمى‌آورد. آرى كأنّهم لم یسْمَعوا كلام اللَه حیثُ یقول: ﴿يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تُقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيِ اللَهِ وَ رَسُولِهِ وَ اتَّقُوا اللَهَ إِنَّ اللَهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ. يا أَيُّهَا الَّذِينَ‌