امام شناسی ج8

در میان سرگین و چراگاه خود مى‌خزید.

 و با او فرزندان پدرش همدست و همداستان شده، و براى خوردن مال خدا همچون جویدن شتر با دندان‌هاى آسیا و كرسى خود، علف بهارى را، قیام كردند؛ تا اینكه بالنتّیجه ریسمان تابیده‌اش باز شد، و كردارش باعث كشته شدنش شد، و پر خورى‌اش او را به رو درانداخت.

 و هیچ از عدم پذیرفتن خلافت و امارت مرا نگران و بیمناك ننمود، مگر اینكه دیدم تمام طبقاتِ مردم چنان اطراف من جمع شدند و به من روى آوردند همچون یال‌هاى كفتار كه بر دوشش مى‌ریزد؛ و از هر سو جانب به من روى آورده، و دسته‌اى پس از دسته دیگر پشت سر هم مى‌آمده، و ازدحام مى‌كردند، تا جائى كه حَسَن و حُسَین در زیر دست و پا رفتند، و دو پهلوى من آسیب دید؛ و مانند گله گوسفند، در اطراف من جمع شدند.

 و چون من بیعت آنها را پذیرفته و ولایتشان را قبول كردم، و براى اصلاح امور و حكومت آنها قیام كردم، گروهى از آنها بیعت شكستند، و گروهى از دین خارج شدند، و گروهى راه ظلم و عدوان را در پیش گرفتند. گویا نشنیده بودند كلام خدا را آنجا كه مى‌فرماید: «ما این خانه و سراى آخرت را قرار مى‌دهیم براى ان كسانى كه در روى زمین راه عُلُوّ و سركشى و فساد و فتنه جوئى را نمى‌پیمایند، و دار عاقبت براى پرهیزگاران است.»

 آرى سوگند به خدا كه این كلام خدا را شنیده بودند؛ و علاوه بر شنیدن، حفظ نیز كرده بودند؛ ولیكن دنیا به زینت‌هاى خود، در چشمان آنها جلوه كرد، و زُخْرُف و زِبرِجِ دنیا، ایشان را اعجاب و شگفت در آورد.

 سوگند به آن خداوندى كه دانه را شكافت، و گیاه و درختان سر سبز را از آن بیرون آورد؛ و به آن خداوندى كه روح و جان را بیافریده و خلق فرمود، اگر حاضران براى بیعت حضور بهم نمى‌رسانیدند، و حجّت خداوند به وجود ناصران و كمك كاران تمام نمى‌شد؛ و اگر خداوند از علماء پیمان نگرفته بود كه برپُرخورى و شكم‌پرستى ظالمان، و برگرسنگى مظلمان، موافقت ننموده و آرام نگیرند، هر آینه ریسمانِ مركب این ولایت و حكومت را رها كرده، و به كاهل و گردنش مى‌انداختم، و با جام اوَّلین آن آخرش را سیراب مى‌نمودم؛ آنوقت شما مى‌یافتید