رساله طهارت انسان
بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان
کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره می‌باشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارت‌های روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است. • اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده: کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهم‌السلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز هم‌غذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز برده‌گرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچه‌‌شیر‌خوار؛ و سایر شواهد و قرائن. • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شده‌اند.
رساله طهارت انسان
90چنانچه بعداً ذکر خواهد شد.
روایاتی در نهی از تماس و ارتباط با اهل‌کتاب و غیره
و امّا دسته دوّم: روایاتی است که در آنها نهی از تماس و ارتباط با اهل‌کتاب شده است، ولی با أدنیٰ تأمّلی غرض و حکمت نهی در کلام امام علیه السّلام مشخّص خواهد شد.
١. و عن أبی‌علیٍّ الأشعریِّ، عن محمّد بنِ عبدالجبّارِ، عن صفوانَ، عنِ العَلاءِ بنِ رَزینٍ، عن محمّدِ بنِ مسلمٍ، عن أبی‌جعفرٍ علیه السّلام فی رجلٍ صافَحَ رجلًا مجوسیًّا، قال: «یَغسِلُ یَدَهُ و لا یَتَوَضَّأُ.»1
٢. و عن حمید بنِ زیادٍ، عنِ الحسن بنِ محمّدٍ، عن وُهَیب بنِ حفصٍ، عن أبی‌بصیرٍ، عن أحدهما علیهما السّلام فی مصافَحةِ المسلمِ الیهودیَّ و النّصرانیَّ، قال: «من وراءِ الثَّوبِ؛ فَإن صافَحَکَ بِیَدِهِ فاغسِل یدَکَ.»2
٣. و عن عدّةٍ من أصحابنا، عن أحمدَ بنِ محمّدِ بنِ خالدٍ، عن یعقوبَ بنِ یزیدَ، عن علیِّ بنِ جعفرٍ، عن أخیه أبی‌الحسنِ موسیٰ علیه السّلام، قال: «سَألتُه عن مُؤاکَلةِ المجوسیِّ فی قَصعةٍ واحدةٍ، و أرقُدَ معهُ علیٰ فِراشٍ واحدٍ، و أُصافحَه؛ قال: ”لا.“»3
- وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٤١٩. ترجمه:
«محمّد بن مسلم از امام باقر علیه السّلام در مورد مردی که با مردی مجوسی مصافحه کرده است، سؤال کرد؛ حضرت فرمود: ”دستش را بشوید امّا وضو نگیرد.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٤٢٠. ترجمه:
«أبی‌بصیر از امام باقر یا امام صادق علیهما السّلام راجع به مصافحۀ مسلمان با یهودی و نصرانی سؤال کرد؛ حضرت فرمود: ”از پشت لباس با آنها مصافحه کن؛ امّا اگر با دست خود با تو مصافحه کرد، دستت را بشوی.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٤٢٠. ترجمه:
«علی بن جعفر علیه السّلام از برادرش ابی‌الحسن موسی بن جعفر علیهما السّلام روایت می‌کند، می‌فرماید: از ایشان راجع به هم‌غذا شدن با فرد مجوسی در یک کاسه و اینکه با او در یک فراش بخوابم و نیز با وی مصافحه کنم پرسیدم، فرمود: ”خیر.“» (محقّق)
- وسائل الشّیعة، ج ٣، ص ٤١٩. ترجمه: