رساله طهارت انسان
بررسی فنی و فقهی طهارت ذاتی مطلق انسان
کتاب «رساله طهارت انسان» اثر نفیس حضرت آیة الله حاج سید محمد محسن حسینی طهرانی قدس سره می‌باشد. در این کتاب با ذکر دلیل و بیان شواهد به اثبات رسیده که همه انسان ها اعم از مسلمان و کافر و اهل کتاب، طهارت ذاتیه دارند. نجاست مذکور در متون دینی مربوط به نجاست و کدورت باطنی است نه نجاست ظاهری. و آنچه در آیه کریمۀ { انما المشرکون نجس} ذکر شده صرفاً به جهت مسائل سیاسی و قذارت‌های روحی و معنوی است و برای این مدعیٰ شواهدی کثیر، برخاسته از قرآن و روایات و تاریخ و سیره ائمه اطهار علیهم السلام، ذکر شده است. • اهم قرائن و شواهدی که بدان استناد شده: کثرت استعمال لفظ نجس در معنای نجاست باطنی در متون دینی، عدم ممانعت از ورود مشرکین به مسجد الحرام و مناظرۀ اهل بیت علیهم‌السلام با ملحدین در این مکان مقدس، جواز هم‌غذا شدن با مشرکین، جواز اطعام مشرکین به مسلمین، جواز برده‌گرفتن از کفار و مشرکین و اهل کتاب، جواز دایه گرفتن اهل کتاب و مشرکین برای بچه‌‌شیر‌خوار؛ و سایر شواهد و قرائن. • مضاف بر این، مؤلف محترم به نقد و بررسی آراء و انظار علماء و فقهاء نیز پرداخته و مواضع خبط و خطای آنها را نیز متذکر شده‌اند.
رساله طهارت انسان
88الخمرَ و الخنزیرَ.“»1
منع نمودن روایات از هم‌غذا شدن با اهل‌کتاب، به جهت عدم اجتناب آنها از خمر و خنزیر
در این روایت تصریح بر طهارت ذاتی است و اجتناب از مؤاکله، به جهت عدم اجتناب از تناول لُحوم خنزیر و خمر است.
٢٢. محمّد بنُ الحسنِ، بإسناده عن سعد بنِ عبداللَه، عن أحمدَ بنِ الحسنِ بنِ علیِّ بنِ فَضّالٍ، عن عَمرِو بنِ سعیدٍ المَدائنیِّ، عن مصدِّقِ بنِ صَدَقةَ، عن عمّارٍ السّاباطی، عن أبی‌عبداللَه علیه السّلام، قال: «سَألتُه عن الرَّجلِ: هل یَتوَضَّأُ من کُوزِ أو إناءِ غیرِه إذا شرِب منهُ علیٰ أنّه یهودیٌّ؟ فقال: ”نَعَم!“ فقُلتُ: مِن ذلک الماءِ الّذی شرب منهُ؟ قال: ”نَعَم.“»2
در این روایت نیز تصریح بر طهارت اهل‌کتاب است و امام علیه السّلام با تکرّر سؤال راوی، جای هیچ‌گونه شکّی را باقی نمی‌گذارد.
٢٣. [علیّ بن إبراهیم] و عن أحمدَ بنِ إدریسَ، عن محمّدِ بنِ أحمدَ بنِ یحییٰ، عن أیّوبَ بنِ نوحٍ، عن الوَشّاءِ، عمّن ذکَره، عن أبی‌عبداللَه علیه السّلام، أنّه کَرِه سُؤرَ ولدِ الزّنا، و سُؤرَ الیهودیِّ و النّصرانیِّ و المُشرکِ و کُلِّ ما خالَفَ الإسلامَ؛ و کان أشدُّ ذلک عندهُ سُؤرَ النّاصبِ.3
- مستدرک الوسائل، ج ١٦، ص ١٩٩. ترجمه:
«اسماعیل بن جابر می‌گوید: به امام صادق علیه السّلام عرض کردم: فدایت شوم. آیا از غذای یهودی و نصرانی بخورم؟ فرمود: ”نخور!“ سپس حضرت فرمودند: ”ای اسماعیل! غذای آنان را به دلیل اینکه حرام باشد ترک نکن، بلکه به خاطر آنکه از نجاست و پلیدی که در غذای آنان است دور باشی، ترک کن؛ چراکه در ظروف آنان شراب و گوشت خوک است.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ١،ص ٢٢٩. ترجمه:
«عمّار ساباطی می‌گوید: از امام صادق علیه السّلام پرسیدم: آیا انسان می‌تواند از کوزه یا ظرف غیر خود که از آن آب نوشیده باشد با اینکه یهودی است، وضو بگیرد؟ فرمود: ”بله.“ عرض کردم: از همان آبی که از آن نوشیده است؟ فرمود: ”بله.“» (محقّق) - وسائل الشّیعة، ج ١، ص ٢٢٩. ترجمه:
«نقل شده است که: امام صادق علیه السّلام از باقی‌ماندۀ آب یا غذای ولد الزّنا و یهودی و نصرانی و مشرک و هرکه مخالف اسلام بود اکراه داشتند؛ و از همۀ اینها مکروه‌تر در نزد او باقی‌ماندۀ آب یا غذای ناصبی بود.» (محقّق)
- مستدرک الوسائل، ج ١٦، ص ١٩٩. ترجمه: