رساله طهارت انسان

گوناگون آنان و کیفیّت تلقّی از این روابط، و ضرورت انسجام و تقریب بین ادیان در راستای حرکت به‌سوی وحدت حقیقی، چنانچه در آیۀ شریفه بدان اشاره شده است:

﴿قُلۡ يَـٰٓأَهۡلَ ٱلۡكِتَٰبِ تَعَالَوۡاْ إِلَىٰ كَلِمَةٖ سَوَآءِۢ بَيۡنَنَا وَبَيۡنَكُمۡ أَلَّا نَعۡبُدَ إِلَّا ٱللَهَ وَلَا نُشۡرِكَ بِهِۦ شَيۡ‍ٔٗا وَلَا يَتَّخِذَ بَعۡضُنَا بَعۡضًا أَرۡبَابٗا مِّن دُونِ ٱللَهِ فَإِن تَوَلَّوۡاْ فَقُولُواْ ٱشۡهَدُواْ بِأَنَّا مُسۡلِمُونَ﴾.¹

 ممکن است فقیه را وسوسه ‌کند که آنچه به‌عنوان مانع و سدّ در وصول به این هدف و غایت مقدّس می‌تواند قرار گیرد، با توسّل به اصلِ موهوم مذکور، از میان بردارد و چه بسا جایگاه و منزلۀ او را که در نظر او معنوَن به عنوان ثانوی است، در منزله و مرتبۀ تعلّق احکام اوّلیه قرار دهد.

 این رساله در صدد تبیین و توضیح مسئلۀ طهارت و یا نجاست مصطلح و متعارف اهل‌کتاب و مشرکین، به‌دور از دخالت و ورود جنبه‌های جانبی و خارجی اصل مسئله است؛ و به بیانی دیگر، تحقیق و کشف این مسئله را در زمان نزول وحی و استمرار آن در دوران حیات زعمای دین مبین، ائمّۀ معصومین علیهم السّلام از افق‌های مختلف تفحّص و نگرش، تعقیب می‌کند.

 و علی اللَه التّوکُّل و به الاعتصام‌