رساله طهارت انسان

 در این روایت بر جواز رضاع ناصبیّه تصریح شده است، درحالی‌که در روایتی که قبلاً ذکر شده بود امام علیه السّلام می‌فرماید: «ناصبی از سگ نجس‌تر است!» و این روایت، خود دلیلی است بر اینکه مقصود از نجاستِ منظور امام علیه السّلام، قذارت نفسی و کدورت باطنی بوده است، نه نجاست ذاتی.

٦. عبداللَه بنُ جعفرٍ فی قُرب الإسنادِ، عن عبدِاللَه بنِ الحسن، عن جدِّه علیِّ بنِ جعفرٍ، عن أخیه موسَی بنِ جعفرٍ علیه السّلام قال: «سَألتُه عن الرَّجلِ المسلم، هل یَصلُحُ له أن یَسترضِعَ الیهودیّةَ و النّصرانیّةَ و هنّ یَشرَبنَ الخمرَ؟ قال: ”امنَعوهنَّ من شُربِ الخمرِ ما أرضَعنَ لکم.“ و سألتُه عن المَرأةِ وَلَدَت من زنًا، هل یَصلُحُ أن یُسترضَعَ لَبَنُها؟ قال: ”لا، و لا ابنتها الّتی وُلِدَت من الزّنا.“»¹

٧. و بإسناده عن أحمدَ بنِ محمّد بنِ عیسی، عن محمّد بنِ زیادٍ، عن ابنِ‌مُسکانَ، عن الحَلبیِّ قال: «سَألتُه عن رجلٍ دَفعَ وَلدَه إلی ظِئرٍ یهودیّةٍ أو نصرانیّةٍ أو مجوسیّةٍ تُرضِعُه فی بیتِها أو تُرضِعُه فی بیتِه. قال: ”تُرضِعُه لکَ الیهودیّةُ و النّصرانیّةُ فی بیتِک و تَمنَعُها من شُربِ الخمرِ و ما لا یَحِلُّ، مثلُ لحمِ الخنزیرِ؛ و لا یَذهَبنَ بوَلَدکَ إلی بیوتِهنّ. و الزّانیةُ لا تُرضِعُ وَلَدَک؛ فإنّه لا یَحِلُّ لک. و المجوسیّةُ لا تُرضِعُ لک وَلَدَکَ إلّا أن تُضطَرَّ إلیها.“»²