فقاهت در تشیع

به خطا رفته است، باید به مجتهد دیگری مراجعه نماید؛ و این‌طور نیست که هرچه گفت بپذیرد و امر او را به خدا بسپارد. حرکت و سیر در تاریکی و شبهات و عمل به تکالیف در حال شکّ و احتمال، ثمره‌ای برای انسان ندارد و نتیجه‌ای را عائد او نخواهد کرد، و ثوابی بر این اطاعت و انقیاد مترتّب نخواهد شد. اینجا است که فرق بین کلام امام علیه السّلام و کلام یک مجتهد، ظاهر می‌شود.

داستان علیّ بن یقطین و دستور عجیب امام کاظم علیه السّلام

 علیّ بن یقطین، وزیر هارون خلیفۀ عبّاسی، به دستور موسی بن جعفر علیهما السّلام وضو را طبق طریق عامّه و اهل تسنّن می‌گیرد،¹ و همان ثوابی را که تا به حال برای گرفتن وضو طبق طریق شیعه و اهل بیت به او می‌دادند، اکنون نیز که بر طبق طریق عامّه می‌گیرد، بدون ذرّه‌ای کم و یا زیاد به او خواهند بخشید. و تا زمانی که دستور مجدّد از طرف موسی بن جعفر علیهما السّلام نیامده است، واجب است طبق مذهب اهل تسنّن وضو بگیرد؛ و اگر طبق مذهب تشیّع وضو گرفت، وضوی او باطل و نماز او باطل خواهد بود. حتّی اگر روزی وضو را در درون اطاق که هیچ منفذی به بیرون ندارد بگیرد یا اینکه در بیابان هنگام وقت نماز بخواهد وضو بگیرد، باید طبق دستور موسی بن جعفر بنا بر مذهب اهل تسنّن بگیرد؛ زیرا ناسخ امر اوّلی هنوز از طرف امام علیه السّلام نیامده است.

معنای جاودانگی کلام امام علیه السّلام

 مفهوم کلام رسول خدا نسبت به امیرالمؤمنین علیهما السّلام: «عَلیٌّ مَع الحَقِّ و الحَقُّ مع عَلیٍّ؛ اَللهُمَّ أدِرِ الحَقَّ مَعهُ حَیثُ دارَ!»² همین مطلب است. نفس کلام امام، حق است و تشریع است و عین کلامُ الله است، ولی کلامُ الله‌ای که نحوۀ صدورش از بشر است. امّا کلام سایر افراد این‌چنین نیست، بلکه کلامی بشری است و