فقاهت در تشیع

عنوان اسلام ـ خلاف این امور انجام پذیرد، دیگر نمی‌توان آن اجتماع را اجتماع اسلامی نام نهاد. فلذا مجتهدی که نظام شرع مبین را برای مردم ترسیم و بازگو می‌کند، به اندازۀ سر سوزنی حق ندارد پا از دایرۀ صدق و امانت و عدل بیرون بگذارد و به سلیقۀ خویش هر اقدامی را به پای مصالح و آراءِ خود توجیه نماید.

لزوم توجه مجتهد به حضور امام زمان در هنگام فتوا دادن

 مجتهد باید همواره حضور امام زمان علیه السّلام را در کنار خویش احساس نماید، و ببیند که آیا آن حضرت به او اجازۀ چنین حکم و رأیی را خواهند داد یا خیر؟ و به‌طور کلّی، اقبال مردم او را از مسیر حق و راه مستقیمی که در پیش گرفته است باز ندارد؛ و روی‌گردانی مردم او را از روش و صراطی که طی می‌کند، خسته و دل‌آزرده و سرد نگرداند.

شرط اساسی پذیرش مردم نسبت به احکام و فتاوای مجتهد

 مجتهد باید بداند شرط اساسی پذیرش احکام و تکالیف مردم از او، صداقت و رعایت عدل است؛ و در صورت مشاهدۀ خلاف، مردم دیگر سخن و فتوای او را نخواهند شنید. و در این‌صورت یا به فرد دیگر مراجعه خواهند کرد، و یا به‌طور کلّی از اساسْ پایه و ریشۀ دیانت و شریعت را خواهند زد و همه را در یک کفّۀ ترازو قرار خواهند داد، و خود به راهی دیگر خواهند رفت.

 مرحوم والد ـ رضوان الله علیه ـ روزی به حقیر فرمودند:

اگر در روز قیامت از آن جوان و فردی که دین را به کنار نهاده و به دنبال راه‌ها و فرقه‌های مختلف رفته، سؤال شود که: چرا این روش و مسیر خلاف را انتخاب نمودی و دست از معتقدات خویش برداشتی؟ و او در پاسخ بگوید: «علّت این مسئله، وجود تضاد و تناقض در رفتار و گفتار، و ایجاد بی‌اعتمادی و عدم صدق و صلاحیّتی بود که از مدّعیان راهنمایی و ارشاد بشر مشاهده کردم؛ و باعث این گمراهی و این سرگشتگی و ضلالت من شد!» ما چه جوابی در پیشگاه خداوند خواهیم داشت؟!