Name: کتاب فقاهت در تشیع - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

فقاهت در تشیع

56

بِأنّا نُفاوِضُهُم سِرَّنا و نُحَمِّلُهُم إیّاه‌ إلیهِم!»¹
”کسی از شیعیان ما را مجال آن نیست که در روایاتی که از ثقات و افرادی که مورد اطمینان و وثوق ما می‌باشند، تشکیک کند و آنها را نپذیرد، درحالی‌که می‌دانند ما آنان را در سِرّ خود شریک نموده و بر آن مطّلع و آگاه می‌نماییم!“
بدیهی است که عدم پذیرش احادیث ائمّه علیهم السّلام که از اصحاب امین و مورد وثوق به ما می‌رسد، خارج از عرف متداول و بیرون از قاعدۀ متعارف است و صحیح نمی‌باشد؛ البتّه جریان این قضیّه در مسائل شرعی و احکام ظاهری است، و الاّ در مسائل اعتقادی و مبنایی، حجّیت خبر واحد محلّ تأمّل است.²
تبیین حقیقت مقام «امین خدا بر احکام الهی»
طبعاً مفاد و مراد از این قبیل احادیث، با حدیث شریف:
مَجارِی الأُمورِ و الأحکامِ علیٰ أیدی العُلَماءِ بِاللهِ،‌ الأُمَناءِ علیٰ حلالِه و حرامِه؛³
«تصدّی امور اجتماعی و احکام شرعی، در مسئولیّت کسانی است که عالم به معارف غیب بوده و بر حلال و حرام احکام الهی امین بوده باشند.»
زمین تا آسمان متفاوت است.
معنای امانت، حقیقتی بسیار متعالی و راقی است که عبارت از تجلّی و ظهور حقایق تشریعی و تکوینی از نفس ولیّ است، که در این تجلّی و ظهور هیچ سبب و علّت و تأثیر خارجی و اعتباری و مدرکات ظاهری و هواهای نفسانی و مصالح و منافع دنیوی، گرچه به صورت و تصویر و رنگ شرع و دین، دخالتی نخواهد داشت.
1. رجال الکشّی (مع تعلیقات میرداماد الأسترابادی)، ج ٢، ص ٨١٦؛ وسائل الشّیعة، ج ٢٧، ص ١٤٩.
2. جهت اطّلاع از منظور و معنای این قاعدۀ اصولی رجوع شود به المیزان فی تفسیر القرآن، ج ٨، ص ١٤١؛ ج ١٢، ص ٢٦٢؛ ج ١٤، ص ١٣٣؛ گلشن اسرار، ج ١، ص ٢٤٨؛ مهر فروزان، ص ١٢٢.
3. تحف العقول، ص ٢٣٨.