Name: کتاب فقاهت در تشیع - PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

فقاهت در تشیع

47

و یا کلام آن حضرت در کتاب شریف مصباح الشّریعة:
لا یَحِلُّ الفُتیا لِمَن لا یَستَفتی‌ مِن اللهِ تَعالیٰ بِصَفاءِ سِرِّه‌ و إخلاصِ‌ عَمَلِه‌ و عَلانیَتِه‌ و بُرهانٍ‌ مِن‌ رَبِّه‌ فی‌ کُلّ حال‌.¹
«حلال نیست فردی متصدّی مقام فتوا شود که با چشم قلب و صفای سرّ و از روی اخلاص در عملش و اخلاص در کارهای آشکارش، از خودِ پروردگار حکم و تکلیف را به‌دست نیاورده باشد، و با برهان و حجّت قاطعْ کشف حقیقت و واقع را از خداوند استحصال ننموده باشد.»
و یا مانند فرمایش جوادالأئمّه علیه السّلام خطاب به عموی خویش:
یا عمُّ! إنَّهُ عَظیمٌ عِندَ اللهِ أن تَقِفَ غَدًا بَینَ یَدَیِ اللهِ فَیَقولَ لکَ: لِمَ‌ أفتَیتَ‌ عِبادی‌ بِما لا تَعلَمُ‌ و فی‌ الأُمّةِ مَن‌ هو أعلَمُ‌ مِنکَ‌؟!²
«ای عموجان! بسیار بزرگ است در نزد خدا که فردا در مقام حساب و کتاب الهی بایستی و خداوند به تو بگوید: چرا در میان بندگان من به چیزی که نمی‌دانستی فتوا می‌دادی درحالی‌که در امّت، کسی بود که نسبت به احکام الهی از تو داناتر بود؟!»
لذا مشاهده می‌شود: از یک طرف، امام علیه السّلام صرف پرسیدن و سؤال نمودن از یک حکم را نسبت به افرادی که صلاحیّت پاسخ‌گویی را دارند، مجاز شمرده‌اند؛ و هر فرد می‌تواند به افرادی که مورد اعتماد و اطمینان او می‌باشند ـ گرچه صد نفر باشند ـ مراجعه کند و سؤال شرعی را از آنها استفسار نماید.
ولی از طرف دیگر، نشستن بر مسند فتوا و تصدّی مقام فتوا که یک جنبۀ عمومی و اجتماعی و پذیرش مسئولیّت اجتماعی یک ملّت است، و این قضیّه امری است فوق‌العاده عظیم و فوق‌العاده خطرناک که عواقبی بس خطیر به دنبال خود خواهد داشت، فقط و فقط مختصّ کسانی می‌داند که با اتصال قلبی و معرفت
1. مصباح الشّریعة، ص ١٦.
2. دلائل الإمامة، ص ٣٩٠؛ الدرّ النّظیم، ص ٧٠٥، با اختلاف.