ارتداد در اسلام
تبیین جایگاه ارتداد در اسلام و احکام مترتبه بر آن
کتاب حاضر، دربرگیرندۀ مبانی و مباحث تحلیلی پیرامون مسئلۀ ارتداد در دین مبین اسلام است. این اثر که برگرفته از نوشته‌جات و دروس خارج فقه آیت‌الله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی (قدّس‌سرّه) است، ارتداد را از منظر عقلی، فطری و فقهی تحلیل کرده و تفاوت نگاه مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام را با دیدگاه‌های افراطی و تفریطی در مقولۀ آزادی اندیشه و بیان نشان می‌دهد. مؤلف در این اثر، مسائل مهمی نظیر تفاوت ارتداد ملی و فطری، نقش علم و عقل و عناد در تحقق موضوع ارتداد و... را در کنار مباحث کلامی و تاریخی بررسی کرده است. این کتاب با ساختاری موضوعی در یک مقدمه و ۹ فصل تدوین شده است.
ارتداد در اسلام
77بسم اللَه الرّحمن الرّحیم
لزوم توسعۀ بررسی روایات شیعه و اهل‌تسنّن در مسئلۀ ارتداد
در مبحث ارتداد روایاتی در کتاب شریف وسائل‌الشیعه و دیگر کتب موجود است که ما فعلاً روایاتی را به ترتیبی که در «ابواب حدّ المرتد» از این کتاب آمده است مطرح می‌کنیم.
البته در سایر ابواب این کتاب ـ مثلاً در بحث از کافر، نجاسات و میراث ـ نیز روایات بسیاری در زمینۀ ارتداد وجود دارد که باید آنها نیز بررسی شوند.1 در وسائل، طبع اسلامیه، ١٣٩٢ هجری قمری، مجلد هجدهم، از صفحۀ ٥٤٤ تا ٥٧٠ روایات مختلفی مانند احکام مربوط به غلاة، قدَریّه، قائلین به جبر و تفویض و شتم‌کنندگان
- وسائل‌الشیعة، ج ١، ص ٣٠، بابُ ثبوتِ الکفرِ و الارتدادِ بِجحودِ بعضِ الضّروریّاتِ؛ ج ٤، ص ٤١، باب ثبوتِ الکفرِ و الارتدادِ بِترکِ الصّلاةِ الواجبةِ جُحودًا لها أوِ استِخفافًا بها؛ ج ٩، ص ٣١، باب ثبوتِ الکفرِ و الارتدادِ و القتلِ بِمنعِ الزّکاةِ استحلالًا و جحودًا؛ ج ١١، ص ٧، باب ثبوتِ الکفرِ و الارتدادِ بِترکِ الحجِّ و تَسویفِه استخفافًا أو جحودًا؛ ج ٢٢، ص ٣٠، باب حکمِ زوجةِ المرتد؛ ج ٢٢، ص ١٧٢، باب إباقِ العبدِ و حکمِ ما لو رجَع؛ ج ٢٣، ص ١٠٨، باب حکمِ العبدِ الآبقِ إذا سرَقَ و أبَی أن یَرجِع؛ ج ٢٤، ص ٦٦، باب إباحةِ ذبائحِ أقسامِ المسلمینَ و تحریمِ ذبیحَةِ النّاصبِ و المرتدِّ إلَّا لِلضّرورةِ و التّقیّة؛ ج ٢٥، ص ٣١٧، باب ثبوتِ الکفرِ و الارتدادِ بِاستحلالِ شربِ الخمرِ أوِ المسکرِ أوِ النّبیذ؛ ج ٢٦، ص ٢٥، باب حکمِ میراثِ المرتدِّ عن مِلَّةٍ و عن فطرةٍ و توبتِه و قتلِه و عِدّةِ زوجتِه و حکمِ تَوارُثِ المسلمینَ مع الاختلافِ فی الاعتقاد؛ ج ٢٨، ص ٢٢٠، باب ثبوتِ الارتدادِ و القتلِ علی من شَرِبَ الخمرَ مستحِلًا.