ارتداد در اسلام

تلمیذ: جدیداً بنده با شخصی راجع‌به همین مسئله بحث می‌کردم. به این نکته رسیدیم که ایشان گفت:

اخیراً بسیاری از آقایان می‌گویند که ما امروز هم نیازمند افرادی عادی غیر از معصومین هستیم که مرتبط با وحی باشند و به ملاکات رسیده باشند و بتوانند مسائل را تمییز دهند. و این همان اصطلاحِ «وحی مستمر» مستند به مسیحیت و آقای محقق داماد است.¹

امروزه در جهان این بحث شروع شده و در تورق در مطالب مسیحیت به آن برخورد کردم؛ این مطلب می‌تواند مؤیدی برای بحث شما باشد.

دین شیعه، دین حی و مرتبط با عالم غیب

استاد: البتّه مستشرقین ـ خصوصاً هانری کربن ـ این مطلب را از حدود بیست ـ سی سال قبل مطرح کرده‌اند که:

دین بدون ارتباط به غیب معنا ندارد، و تنها دینی که خود را مرتبط با غیب می‌داند تشیّع است. این مسئله علامتِ حیات دین است و دین زنده فقط تشیّع است.²

دین مانند یک خانه‌ای می‌ماند که تا وقتی صاحب‌خانه بالاسرِ آن است، این خانه زنده است؛ وقتی صاحب‌خانه رفت، آن‌قدر خاک و گردوغبار می‌آید تا کم‌کم از بین می‌رود. دینی که مستند به یک امام حی است، همیشه زنده است؛ زیرا از جانب امام حی همیشه به آن خیرات و برکات افاضه و القاء می‌شود.

حتی اهل‌تسنّن نیز می‌گویند: «پیغمبر رفت و تمام شد و الآن تنها خودِ ما هستیم.» لذا چون دینشان را در تحتِ اشراف یک ولیّ حی قرار ندادند، سلایق مختلف ورود کرد و مذاهب اربعه و اختلافات بسیار و فتاوای عجیب درست شد.

اما دین شیعه یک دین حی است؛ زیرا اگر هم جهات انحرافی پدیدار شود،