ارتداد در اسلام

استاد: از حالات عمر این‌طور برمی‌آید که او جاهل نبود و واقعاً پیغمبر را می‌شناخت و به رسالت حضرت ادراک، علم و اعتقاد داشت، و تمام این کارهایش ازروی استکبار بود. پس شکی نداریم که عناد اوست که وحی و قدرت بیان پیغمبر را به سحر تعبیر کرده است.

درست مانند معاویه که شاید واقعاً امیرالمؤمنین علیه‌السّلام را بهتر از ما می‌شناخت. اگر عمر نیز این شناخت را نداشت، نمی‌گفت: «لولا علیٌ لَهلَکَ عمر»¹ و اعتراف نمی‌کرد که: «لا أبقانیَ اللَه بعدَکَ یا علی!»²

ما بعد از هزاروچهارصد سال می‌دانیم که علم امیرالمؤمنین علیه‌السّلام باطنی است، آن‌وقت آن عمری که آمدنِ علمای یهود به نزد امیرالمؤمنین و اخبار آن حضرت از توراتِ باطنیِ آنها را به چشم خود می‌دید،³ نمی‌دانست؟!

در تاریخ آمده است که:

جوانی بود در زمان عمر بسیار خوش‌صورت و بسیار متقی. شب‌ها به عبادت مشغول بود و روزها روزه‌دار. این جوان نامش «ثابت» بود و بسیار ازلحاظ حسن باطن و ظاهر مورد توجه خاص و عام قرار گرفته بود.

اتفاقاً عازم سفر حج شده، از مدینه با قافله به مکه حرکت کرده، عمر از او مشایعت نمود. در بین راه زنی در خفا نزد او آمده او را به عملِ منافی‌باعفت با خود تحریص کرد. جوان استیحاش نموده، هرچه او اصرار کرد، جوان بر انکار افزوده، زن به غضب درآمده، با خود گفت: در ازای مخالفت‌کردنِ این جوان، من او را به بدترین عقوبتی مبتلا می‌کنم.

اولاً مقداری از مال خود را در اسباب‌های جوان مخفی نموده، صبح فریاد