ارتداد در اسلام

از بنی‌تمیم بود و این ادعای او دروغ است!»، این شخص انکار رسالت کرده است.¹

اگر شخصِ معتقدی به وحی‌شدن بر پیغمبر و صادق‌بودنِ ایشان عالماً و عامداً، استکباراً و عناداً بگوید: «این پیغمبر دروغ می‌گوید» یا نعوذباللَه آن حضرت را سب کند، لاشکّ‌ولاشبهة که در این صورت این فرد ـ ولو اینکه آن مطلبی را که انکار کرده ضروری دین نباشد ـ کافر است، و اساساً این فرض از دایرۀ بحث خارج است.

انکار «موضوع» در حدیث قلم و قرطاس توسط عمر

اینکه پیغمبر می‌فرماید: «دوات و قلم را بیاورید تا چیزی بنویسم»، نمی‌خواهد حکمی از احکام اسلام را بیان کند، بلکه در مقام اثبات موضوع است. آن‌وقت عمر در حالی می‌گوید: «إنّ الرجلَ لَیَهجُر؛ این مرد هذیان می‌گوید!»² که یقین دارد پیغمبر الآن هذیان نمی‌گوید.

بدون هیچ حب‌وبغضی باید گفت که اگر عمر در هنگام بیانِ «قد غَلَبَ علیه الوَجَع»³ و طرد افراد و ممانعت از آوردن قلم و قرطاس، واقعاً معتقد بود که بر پیغمبر اَلَم و مرض غلبه کرده است، ما به او اعتراضی نداشتیم. زیرا کلامش براساس این اعتقاد خود بوده است که هر مرد بزرگی ولو پیغمبر، مریض می‌شود و طبیب بالای سرش می‌آورند و بالأخره گاه‌گاهی بی‌هوش می‌شود و حالت نسیان بر او عارض می‌گردد؛ اما او می‌دانست که عقل و مشاعر پیغمبر از خودش و همۀ افراد بشر بیشتر است.

تلمیذ: عمر در آن نامه‌ای که به معاویه نوشته، نسبت سحر به رسول‌اللَه داده است.⁴ حال آیا با توجه به مجامله‌نداشتن او با معاویه می‌توان گفت که شاید باطناً اعتقاد به نبوتِ حضرت نداشته است؟