ارتداد در اسلام

فرمودند که «در این امر باید مأذون از امام یا ولی خدا باشید.» لذا همین مقدار کافی است و دیگر بیش از این لازم نیست.¹ البته از نظر ظاهر هم موانعی پیش آمد که دیگر مرحوم آقا نتوانستند همکاری کنند.² از آن مسائلی که پیش آمد، مقداری را به ما گفتند و بسیاری را هم نگفتند.

حال صحبت در این است که آیا جداً شما یک شیعۀ واقعی پیدا می‌کنید که عقایدش برطبق عقاید امیرالمؤمنین علیه‌السّلام باشد و آن‌طور که آن ائمه علیهم‌السّلام خدا را می‌شناختند او نیز بشناسد، یا اینکه مردم هر روز به دنبال یک نفر راه می‌افتند؟!

لازم نیست به عموم مردم نگاه کنید؛ ببینید عقیدۀ همین خواص از خود ما چیست و از توحید، ولیّ خدا و فناء چه برداشتی دارند. به جانِ شما، این‌گونه مطالب را از بی‌ارزش‌ترین مسائل هم پایین‌تر قرار می‌دهند!

بنده به شخصی گفتم: «از کجا می‌گویی که زید فانی شده است؟»

گفت: «به حرم رفته است، و یک‌دفعه زمین خورده است و لذا او فانی است!»

گفتم: «عمو! او روزی ده دفعه زمین می‌خورد! شما از کجا می‌گویید ولیّ خداست؟»

گفت: «آخر مگر می‌شود که نباشد؟!»

در پاسخ به بالاترین دلیلِ این شخص گفتم: «اگر این برهان صدیقین شما (که خود وجود شیء دال بر ثبوت آن است) حجت باشد، باید گفت که بنده هم امام هستم به‌دلیل اینکه مگر ممکن است که امام نباشم؟!»