ارتداد در اسلام

تلمیذ: پس در حقیقت سلوک نیز برای آن است که ما مرتدها را به توحید واقعی برساند؟

استاد: بله، اگر واقع را نگاه کنیم، همۀ ما مرتد هستیم، و همۀ این مشکلات و ابتلائات برای همین است.

دو آیۀ ﴿كَلَّآ إِنَّ ٱلۡإِنسَٰنَ لَيَطۡغَىٰٓ * أَن رَّءَاهُ ٱسۡتَغۡنَىٰٓ﴾¹ عجیب آیاتی است. استغناء، طغیان می‌آورد. لذا معمول کسانی که دور پیغمبر و ائمه علیهم‌السّلام و همین‌طور به‌دنبال بزرگان بودند، بی‌بضاعت و مستضعف بودند. افراد کمی پیدا می‌شدند که غنی و به‌دنبال پیغمبر باشند. کسانی که اهل پول و استغناء هستند، روحیّۀ طلب در آنها بسیار کم است. روحیّۀ طلب در افرادی است که جِهات صارفه و منحرفه و مانعۀ از طریق برای آنها نباشد و استغناء نداشته باشند.

روایت دوم:

و عنه عن محمدِ بنِ الحسینِ، عن محمدِ بنِ یحیَیٰ، عن غیاثِ بنِ إبراهیمَ، عن جعفرٍ، عن أبیهِ، عن علیٍّ علیه السّلام، قال: «إذا ارتَدَّتِ المرأةُ عن الإسلامِ لم تُقتَل و لکن تُحبَس أبدًا.»²

این روایت نیز بر عدم حکم قتل برای زن مرتد به‌صورت کلی دلالت دارد.

روایت سوم:

بإسنادِه عن الحسَینِ بنِ سعیدٍ، عن حَمّادٍ، عن حَریزٍ، عن أبی‌عبداللَه علیه السّلام، قال: «لا یُخلَّد فی السّجنِ إلّا ثلاثةٌ: الذی یُمسِک علی الموتِ، و المرأةُ ترتدُّ