Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

208

خدا بر جنبۀ کدورتی که لازمۀ آن ضرب و نواختن با دف است غالب می‌شود و ملاک عروسی بر ملاک کدورت و ظلمتی که از دف حاصل می‌شود غلبه پیدا می‌کند.
اما این ملاک بر دیگر انواع لهو غلبه پیدا نکرده است، بلکه خداوند فقط دف را اجازه داده است، نه گیتار و نه سایر آلات موسیقی را؛ ادلّه فقط دف را اجازه داده است. ما خودمان هم این مسئله را احساس می‌کنیم، یعنی مسئلۀ دف یک مسئلۀ ساده است که ضرب آن انسان را به‌طور تام در لهویّت وارد نمی‌کند، اما انواع دیگر موسیقی ممکن است در آنها تأثیراتی نفسانی وجود داشته باشد که حتی در مجالس عروسی نیز اثر سوء خود را بگذارد.
رابطۀ موسیقی و غناء
بنابراین همان‌طورکه گفتیم که غناء و ترجیع و چرخاندن صدایی که به لهو می‌اندازد، حرام است مگر در عروسی؛¹ همین‌طور در خصوص استعمال آلات موسیقی هم می‌گوییم که نواختن آلات موسیقی حرام است مگر ضرب دف در عروسی به‌طور خاص. در روایت هم به این مطلب اشاره شده است.
منتها همان‌طور که بیان شد، در نفس غناء حرمت وجود ندارد، بلکه از آن‌جهت که در آن إلهاء وجود دارد و به لهو می‌اندازد حرام است. لذا به‌ضمیمۀ روایات استفاده کردیم که غناء دو قسم است: یک غنای حلال داریم، مثل غنای در قرآن که در روایت داشتیم: «تَغَنَّوا بالقرآن» و «لیس منّا مَن لم یتَغَنّ بالقرآن»² و مانند سرودهایی که در موالید ائمه خوانده می‌شود و امثال آن؛ و همین‌طور یک غنای حرام داریم که به گونه‌ای است که انسان در خودش احساس می‌کند که خروج از انسانیّت پیدا کرده است و تحرّک پیدا می‌کند و بعضی از اموری که مناسب نیست از او صادر می‌شود، مثلاً می‌بینید که می‌رقصند و امثال‌ذلک، و این دلالت بر خروج از انسانیّت می‌کند. لذا این نوع غناء هر چند با آلات موسیقی همراه نباشد، حرام است.
1. رجوع شود به ص ١٢٦.
2. رجوع شود به ص ٢٥ و ٣٧ و ١٠٥.