Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

179

خودمان خجالت می‌کشیم که این کارها را بکنیم، آن‌وقت پیغمبر از این کارها بکند؟!¹
روایات دیگری در حرمت استعمال آلات موسیقی
روایت دیگر:
و عنه [عوالی اللّئالی]: و قال صلّی اللَه علَیه و آله و سلّم: «لا تَدخُلُ المَلائِکَةُ بَیتًا فیهِ خَمرٌ أو دَفٌّ أو طُنبورٌ أو نَردٌ، و لا یُستَجابُ دُعاؤُهُم و تَرتَفِعُ عَنهُمُ البَرَکَة.»²
1. ← صلّی اللَه علیه و آله، مرا پشت خود گرفت به‌صورتی‌که گونه‌های من به گونه‌های ایشان تماس داشت و در این حال می‌فرمود: ”بازی کنید ای بنی‌ارفدة!“ تا آنکه از دیدن آن خسته شدم. فرمود: ”بس است؟“ گفتم: آری. فرمود: ”پس برو!“»
  در روایات اهل‌سنت این محتوای موهن با تعابیر و رفتارهای مختلف نقل شده است و در برخی روایات آمده است: «فَیقومُ مِن أجلی قائمًا حتّیٰ کُنتُ أکونُ أنا أنصرِفُ؛ حضرت برای من ایستاد که نگاه کنم تا وقتی‌که خودم منصرف شدم.» رجوع شود به السنن الکبری، نسائی، ج ٥، ص ٣٠٧؛ ج ١٠، ص ٣٧٩؛ المعجم الکبیر، ج ٢٣، ص ١٧٩؛ صحیح مسلم، ج ٣، ص ٢٢.
  البته لازم به ذکر است که در اهل‌سنت هم روایات دال بر حرمت موسیقی وجود دارد؛ از جمله مسند أحمد، ج ٥، ص ٢٥٧:
  «عن النبی صلّی اللَه علیه [و آله] و سلم قال: ”إنّ اللَهَ عزّوجل بعثنی رحمةً و هدیً لِلعالَمین و أمرنی أن أمحقَ المزامیر و الکُفّارات (یعنی البرابط و المعازف و الأوثان الّتی کانت تُعبد فی الجاهلیة).“»
  تذکرة الفقهاء، علامه حلی، ج ٢، ص ٥٨١:
  «[قال بعد ذکر أمثال هٰذه الأخبار:] و نحن نُجِلّ منصبَ النّبوة عن ذٰلک و نَرفَعه عنه، و حاشاه صلّی اللَه علَیه و آله و سلّم عن مثل هٰذه الأفعال الّتی یَنسبونها إلیه ممّا یوجب نقصَ المُروّة و سقوطَ المَحلّ مِن القلوب.» ترجمه:
  «[علامه حلّی ـ رحمه اللَه ـ بعد از ذکر أمثال این نقل‌ها می‌فرماید:] و ما منصب نبوت را منزّه و برتر از این‌گونه امور می‌دانیم. حاشا که رسول‌اللَه صلّی اللَه علیه و آله و سلّم این افعالی را که به ایشان نسبت می‌دهند انجام داده باشد؛ افعالی که موجب نقص مروّت گردیده و باعث سقوط جایگاه آن حضرت در دل‌های مردم می‌شود.» (محقق)
2. مستدرک الوسائل، ج ١٣، ص ٢١٨؛ عوالی اللّئالی، ج ١، ص ٢٦١. ترجمه:
  «رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم فرمود: ”خانه‌ای که در آن خمر یا دفّ یا طنبور یا نَرد باشد ملائکه داخل آن خانه نمی‌شوند و دعای اهل آن مستجاب نمی‌شود و برکت از آنان برداشته می‌شود.“» (محقق)