Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

172

نزد حضرت شکایت کرد که شخص دیگری بربط او را شکسته است که حضرت این مرافعه را باطل کردند.»
یعنی حضرت این دعوا را بلا دعوا فرض نموده‌اند و گفتند: «رهایش کنید! خوب کرد که شکست!»¹ آن شخص نگفت که این آلت موسیقی برای استفادۀ شخصی من است و می‌خواهم آن را برای مجالس غیر  لهو و غیر  غناء به‌کار ببرم! این روایت هم به نحو مطلق است.
ایشان از اصل زید نرسی روایتی را از حضرت أبی‌عبداللَه نقل می‌فرماید:
زَیدٌ النَّرسیُّ فی أصلِهِ عن أبی‌عَبدِ‌اللَهِ علیه السّلام أنّهُ قال فی حَدیثٍ: «... أنّ المُؤمِنَ لَفی شُغلٍ عن ذٰلِکَ شَغَلَهُ طَلَبُ الآخِرَةِ عن المَلاهی، و إنّ المُؤمِنَ عن جَمیعِ ذٰلِکَ لَفی شُغلٍ. ما لَهُ و لِلمَلاهی؟! فَإنّ المَلاهیَ تورِثُ قَساوَةَ القَلبِ و تورِثُ النِّفاقَ. و أمّا ضَربُکَ بِالصَّوالِجِ فَإنّ الشَّیطانَ مَعَکَ یَرکُضُ و المَلائِکَةُ تَنفُرُ عَنکَ، و إن أصابَکَ شَی‌ءٌ لَم تُؤجَر، و مَن عَثَرَ بِهِ دابَّتُه فَماتَ دَخَلَ النّارَ.»²
«صوالج» از آلات لهو است و بعضی هم در اینجا گفته‌اند که طبل است.
1. مستدرک الوسائل، ج ١٣، ص ٢٢٥:
  «عن أبی‌جَعفَرٍ علیه السلام أنّه قال: ”مَن کَسَرَ بَربَطًا أو لُعبَةً مِن اللُّعَبِ أو بَعضَ المَلاهی أو خَرَقَ زِقَّ مُسکِرٍ أو خَمرٍ فَقَد أحسَنَ و لا غُرمَ عَلَیهِ.“» ترجمه:
  «امام باقر علیه السلام: ”هر کس بربط (نوعی تار) یا یکی از وسایل بازی یا برخی از وسایل لهو را بشکند یا مَشکِ حاوی مُسکر یا خمر را سوراخ کند، به‌تحقیق کار پسندیده‌ای انجام داده است و چیزی بدهکار نیست!“» (محقق)
2. مستدرک الوسائل، ج ١٣، ص ٢١٦. ترجمه:
  «امام صادق علیه السّلام فرمود: ”... همانا مؤمن از این امور روی‌گردان است و طلب آخرتْ او را از ملاهی روی‌گردان کرده است. مؤمن از همۀ این لهو و لعب‌ها روی‌گردان است. او را چه‌کار با این امور لهوی؟! چراکه اینها باعث قساوت قلب و نفاق می‌شود. اما اگر بر سِنج و طبل بکوبی و موسیقی بنوازی پس شیطان با تو پا بر زمین می‌کوبد (یا اینکه با چوگان بازی کنی پس بدان که شیطان است که با تو می‌دود) و ملائکه از تو می‌گریزند، و اگر تو را گزندی رسد تو را اجری نیست، و اگر کسی مرکبش از این حالت به هیجان بیاید و او را بر زمین بزند (یا اینکه پای مرکبش بلغزد و بیفتد) و بمیرد داخل در آتش می‌شود.“» (محقق)