رسالۀ غناء و موسیقی

موجب حرمت و تحقّق معنای غناء است، نه نفس صوتی که در ترجیع وجود دارد؛ آن اشکالی ندارد! البته مسئله در باب موسیقی قدری أوسع از باب غناء است و إن‌شاءاللَه آن مطالب را ذکر می‌کنیم.

برخی روایات دالّ بر اتّحاد شیطان با نفس انسان به‌واسطۀ استعمال آلات موسیقی

یکی از روایات در باب حرمت استعمال آلات غناء، روایت کافی است:

[عن إسحاقَ بنِ جَریرٍ] قال: سَمِعتُ أباعَبدِ‌اللَهِ علیه السّلام یَقولُ‌: «إنّ شَیطانًا یقالُ لَهُ القَفَندَرَ إذا ضُرِبَ فی مَنزِلِ رجُلٍ أربَعینَ صَباحًا بِالبَربَطِ و دَخَلَ علیه الرِّجالُ، وَضَعَ ذٰلِک الشّیطانُ کلَّ عُضوٍ مِنهُ علیٰ مِثلِهِ مِن صاحِبِ البَیتِ ثُمّ نَفَخَ فیهِ نَفخَةً فَلا یغارُ بَعدَها حَتّیٰ تُؤتیٰ نِساؤُه فَلا یغارُ!»¹

«[ابن‌جریر گوید: شنیدم امام صادق علیه السّلام را که می‌فرمود: ”شیطانی هست که قَفَندَر نامیده می‌شود. هرگاه در خانۀ مردی] چهل روز بَربَط زده شود و مردان بیایند و بنشینند (و مجلسشان مجلس لهو و لعب باشد) آن شیطان می‌آید و هر عضوش را روی همان عضو مرد صاحب‌خانه می‌گذارد (یعنی دستش را روی دست این مرد می‌گذارد و سرش را روی سر این مرد می‌گذارد) و نفخه‌ای در او می‌دمد [که آن شخص دیگر غیرت نمی‌ورزد تا جایی‌که با زنان او مباشرت می‌کنند و غیرت نمی‌ورزد!]“»

ببینید، در اینجا نسبت به اینکه در این مجلس به چه نحو و چه قِسم آلات موسیقی زده شود مطلبی ندارد، فقط دارد: «إذا ضُرِبَ فی مَنزِلِ رجُلٍ أربَعینَ صَباحًا بِالبَربَطِ.»

روایت دوم، روایتی از فروع الکافی است:

سَهلُ بنُ زیادٍ عن محمّدِ بنِ عیسیٰ أو غَیرِهِ عن أبی‌داوُدَ المُستَرِقِّ قال: «مَن ضُرِبَ فی بَیتِهِ بَربَطٌ أربَعینَ یَومًا سَلَّطَ اللَهُ علیه شَیطانًا یُقالُ لَه القَفَندَرُ فَلا یُبقی عُضوًا مِن أعضائِهِ إلّا قَعَدَ علیه، فَإذا کان کَذٰلِکَ نُزِعَ مِنهُ الحَیاءُ و لَم یُبالِ ما قال و لا ما قیلَ فیهِ.»²