Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

156

¹
ما می‌گوییم: آقا، ما یک نفر هستیم؛ یک نفر که اشکالی ندارد! یک نفر که مهم نیست! یک نفر که مسئله‌ای نیست و به جایی نمی‌رسد! حالا ما این کار را بکنیم مسئله‌ای پیدا نمی‌شود!
نه آقاجان! همین یک نفر یک نفرها کم‌کم جمع می‌شود و آن شخص ظالم یا منحرف را در عالم تخیّلات و موهومات فرو می‌برد و نسبت به موقعیت خودش تثبیت می‌کند؛ چون می‌بیند که حرفی که می‌زند و کاری که انجام می‌دهد این‌طور نیست که موجب ابتعاد عن الناس بشود، بلکه مردم به او اقبال می‌کنند و به طرفش می‌آیند و از او دور نمی‌شوند! همین در نفسش موجب تثبیت می‌شود، و وقتی که در نفسش موجب تثبیت شد می‌بینیم که در خارج هم کارش را انجام می‌دهد.
بنابراین یک ذنبی که ذنب لا  یُغفر است این است که انسان از نظر عمل خارجی کاری انجام دهد که ظالم و آن شخص منحرف، در آن مسئلۀ نفسیِ خودش تثبیت شود! همان گناه را به این می‌دهند، و هیچ تفاوتی نمی‌کند!
این خیلی مسئلۀ مهمی است که انسان در ارتباطاتش با افراد و دیگران، این
1. ← علیه السّلام! فاستَأذَنتُ لَهُ علَیه، فأذِنَ لَه، فلمّا أن دَخَلَ سلّم و جَلَسَ، ثُمّ قال: جُعِلتُ فِداک، إنّی کنتُ فی دیوانِ هٰؤلاءِ القَومِ فأصَبتُ مِن دنیاهُم مالًا کثیرًا و أغمَضتُ فی مَطالبِه. فقالَ أبوعبدِاللَهِ علیه السّلام: ”لَولا أنّ بنی‌أُمَیّةَ وَجَدوا مَن یکتُبُ لهم و یُجبی لهم الفَی‌ءَ و یُقاتِلُ عنهُم و یَشهَدُ جَماعتَهُم لَما سَلَبونا حَقَّنا، و لو ترَکَهُم النّاسُ و ما فی أیدیهِم ما وَجَدوا شَیئًا إلّا ما وَقَعَ فی أیدیهِم.“» ترجمه:
  «علیّ بن أبی‌حمزه گوید: دوستی داشتم که از نویسندگان دربار بنی‌امیّه بود. از من خواست برای او اجازه بگیرم تا خدمت امام صادق علیه السّلام برسد. من اجازه گرفتم و حضرت اجازه دادند. چون به خدمت حضرت رسید، سلام کرد و نشست. سپس عرض کرد: فدایت شوم، من در دیوان مالیات این قوم بودم و از دنیای ایشان مال بسیار به من رسید و دقت نکردم که این مال از کجا است. پس ابوعبداللَه علیه السّلام فرمود: ”اگر بنی‌امیّه کسی را نمی‌یافتند که برایشان بنویسد و یا غنائم را جمع کند و به‌جای آنان جنگ کند و در نمازهای جماعت ایشان حاضر شود، حقّ ما را سلب نمی‌کردند! و اگر مردم اینان را با آنچه در دست دارند رها می‌کردند، چیزی نمی‌یافتند مگر مقدار اندکی که در دستشان قرار می‌گرفت.“» (محقق)