آموزههای معرفت ج 4
شرح دعای ابو حمزه ثمالی
شرح فقره و أعلَمُ أنّک للرّاجِی بِمَوضِعِ إجابَةٍ و لِلمَلهوفینَ بِمَرصَدِ إغاثَةٍ از دعای ابوحمزه ثمالی که در سال 1422 هجری قمری ایراد شده
آموزههای معرفت ج 4
29حضرت خضر همان ملک الموت می‌آمد این کار را می‌کرد، حضرت موسی اعتراض می‌کرد؟ نه دیگر، چون ملک الموت است!
ملک الموت چه ربطی به عالم مادّه دارد؟! ملک الموت پرونده دارد و پرونده را هر صبح می‌گذارد زیر بغلش و از آن عالم می‌آید پایین! یا علی، حالا در این پرونده چه نوشته است؟ یک روز می‌آید مشهد، یک روز می‌رود همدان، یک روز می‌آید قم، یک روز می‌رود این‌طرف، یک روز می‌رود در آفریقا، یک‌دفعه هزار تا را از بین می‌برد، یک‌دفعه می‌رود در یک جنگ، می‌رود در هیروشیما [حدود] سیصد هزار نفر را خاکستر می‌کند، یک‌دفعه مثلاً یک بمب می‌خورد و إن‌شاءاللَه نصف کرۀ زمین، آنهایی که قرار است [از بین بروند] از کفّار و از آن مخالفین امام زمان [از بین می‌روند]! داریم که دو سوّم کرۀ زمین از مخالفین حضرت از بین می‌روند.1
بله، کار ملک الموت است؛ گاهی اوقات سرش شلوغ است، گاهی اوقات سرش خلوت است، گاهی در آن پرونده‌ای که با خودش می‌آورد اسامیِ زیاد نوشته شده، گاهی
- کمال الدّین، ج ٢، ص ٦٥٥:
«عَن أبی‌أیّوبَ عَن أبی‌بَصیرٍ و محمّدِ بنِ مُسلِمٍ قالا: سَمِعنا أباعبداللَهِ علیه السّلام یَقولُ: ”لا یکونُ هذَا الأمرُ حَتّیٰ یَذهَبَ ثُلُثُ [ثُلُثا] النّاسِ!“ فَقیلَ لَه: إذَا ذَهَبَ ثُلُثُ [ثُلُثا] النّاسِ فَما یَبقیٰ؟ فَقالَ علیه السّلام: ”أ ما تَرضَونَ أن تکونوا الثُّلُثَ الباقیَ؟“»
ترجمه: «ابوبصیر و محمّد بن مسلم گویند: شنیدیم که امام صادق علیه السّلام می‌فرمود: ”این امر (ظهور امام زمان عجّل اللَه فرجه الشّریف) نخواهد بود تا آن زمان که یک سوّم [و در نسخۀ دیگر: دو سوّم] مردم از بین بروند!“ شخصی از حضرت پرسید: ”اگر یک سوّم [یا دو سوّم] از بین بروند پس چه چیزی باقی می‌ماند؟“ حضرت فرمود: ”آیا راضی نیستید که آن یک سوّمِ باقی‌مانده باشید؟!“» (محقّق)
الفتن، مروزی، ص ٢٠٦:
«حَدّثَنا یَحیی بن الیمان عَن کیسانَ الرّواسی القَصّار و کانَ ثِقةً قالَ: حَدّثَنی مَولایَ قالَ: سَمعتُ عَلیًّا رَضیَ اللَه عَنه یَقولُ: ”لا یَخرُجُ المهدیُّ حتّیٰ یُقتَلُ ثُلُثٌ و یَموتُ ثُلُثٌ و یَبقیٰ ثُلُث.“»
ترجمه: «امیرالمؤمنین علیه السّلام فرمود: ”حضرت مهدی علیه السّلام خروج نمی‌کند مگر آن زمان که یک سوّم مردم کشته شوند و یک سوّم بمیرند و یک سوّم باقی بمانند.“» (محقّق)
- کمال الدّین، ج ٢، ص ٦٥٥: