عنوان بصری جلد 8

أعوذُ باللَه مِن الشّیطان الرّجیم

بسمِ اللَه الرّحمٰن الرّحیم

و صلّی اللَه علیٰ سیّدنا و نبیّنا أبی‌القاسمِ محمّدٍ

و علیٰ أهلِ‌بیتهِ الطّاهرینَ المعصومینَ

و اللّعنةُ علیٰ أعدائِهم أجمعینَ

 و جُملَة اشتِغالِه فیما أمَرَهُ تَعالیٰ بِه و نهاهُ عَنه.¹

 امام صادق علیه السّلام در حدیث شریف عنوان به این جمله می‌رسند که: «عبد در مقام عبودیّت باید تمام أعمال و کردار خود را صد در صد منطبق کند با آنچه که خدای متعال امر می‌کند و از آنچه که خدای متعال نهی می‌کند.»

 در جلسات اخیر که صحبت از این قضیّه به میان آمد و تا حدودی راجع به قسمت اوّل از بیان این کلام توضیحاتی داده شد، برای بسیاری از دوستان سؤالاتی پیش آمد که بسیاری از آنها به‌طور مشافهه و حضوری و بسیاری هم با نامه این مطلب را متذکّر شدند که چرا ما آثاری بر أعمال و بر رفتار خود در درون خود مشاهده نمی‌کنیم؟ و مگر نه این است که طبق مطالب گذشته باید هر عملی یک اثر نفسانی در وجود انسان باقی بگذارد؟ پس چطور این آثار در بسیاری از موارد مشاهده نمی‌شود؟