عنوان بصری جلد 8

 وقتی که اینها در دریا هستند، آن حالت اضطرابی که برای آنها در دریا به‌واسطۀ امواج ایجاد می‌شود، تعلّق آنها را به علل و عوامل مادّی و فیزیکی می‌کَند و قطع می‌کند. دیگر قضیّه تمام شد و مشخّص است که وضعیّت چطور است. فقط یک تعلّق می‌ماند که به عوامل متافیزیکی قرار می‌گیرد؛ یعنی آن تعلّقات مادّی همه قطع می‌شود و آن تعلّقات معنوی که به‌واسطۀ قلب و به‌واسطۀ نفس وجود دارد، بروز و ظهور می‌کند. می‌بیند دیگر مسائل و علل و اسباب مادّی کنار رفته و آنچه را که حق می‌پنداشته، بطلانش مشخّص شده است. یک موج می‌آید بیست متر، حالا می‌خواهید چه‌کار کنید؟ تمام شد! آیا می‌توانید دریا را ساکت کنید؟! بله، یک وقت یک کسی می‌تواند دریا را ساکت کند، خب بکند. می‌گویند:

فلان بزرگ داشت در دریا حرکت می‌کرد، امواج آمد و کشتی داشت غرق می‌شد. همه دست به دامن این شخص شدند. آمد کنار دریا ایستاد و گفت: «آرام باش!» دریا آرام شد! گفتند: «چه شد آقا؟!» گفت: «یک عمر او گفت من حرف گوش دادم، الآن هم من یک دفعه گفتم او گوش داد!»¹

 خب اینها مسائلی است که انسان می‌رسد و مطالبی است که علیٰ‌کلّ‌حال بالأخره یک‌هم‌چنین مطالبی هست؛ امّا افراد عادی، مردم و آنهایی که نسبت به آن مسائل چشمشان باز نشده، قلبشان متّصل نشده، علل و عوامل را فقط در مادّیات می‌بینند و می‌خواهند این حقایق را در ارتباطات فیزیکی مشاهده کنند، یک‌مرتبه می‌بینند تمام