عنوان بصری جلد 8

تابستان به‌اتّفاق مرحوم آقا به مشهد مقدّس مشرّف شدیم، در جلسۀ سیاسی‌ای که در آنجا عدّه‌ای از دوستان سابقِ ایشان من‌جمله مرحوم شهید مطهّری حضور داشتند و افراد سیاسیِ آن زمان که به ده پانزده نفر بالغ می‌شدند در آنجا بودند، بعد از ختم جلسه چند نفر از سیاسیّونِ آن موقع ادّعا کردند که: «تنها فردی که در روحانیّت می‌شود به مبانی سیاسی او توجّه کرد، آقای آقا سیّد محمّدحسین است!»

 این چیزی است که من از آن‌موقع یادم است، و آنها الآن حیات دارند. یعنی ایشان در قضایای سیاسی صاحب نظر بودند.¹

 آن‌وقت این شخص طبعاً در بروزات و ظهورات مختلف، با افراد مختلف نمودهای مختلفی دارد. هر شخصی یک برداشتی دارد، هر شخصی یک نگرشی دارد، و همین مطلب هم بود!

 بعد از انقلاب، ایشان صرف نظر از آن دیدگاه خودشان که ما معتقد به این دیدگاه بودیم و إشراف خودشان نسبت به گذشته و آینده و مطالبی که از آیندۀ انقلاب به بنده فرمودند که بعضی انجام شده و بعضی از آن هنوز انجام نشده و بنده نمی‌گویم، صرف نظر از اینها وقتی که آن جنبۀ سیاسی مسئله را بررسی می‌کردند، من فقط تأسّف می‌خوردم که چرا یک‌هم‌چنین شخصیّتی کنار است و نباید آن‌طور که باید و شاید از او استفاده بشود؟!

 رفقا می‌دانند که ایشان برای اینکه نظرات خودشان را مطرح کنند از هیچ کوششی فروگذار نکردند! به نظر می‌رسد این مطالب را هم من قبلاً گفته باشم، البتّه احتمال دارد بعداً یک شرح بیشتری را در نوشتار خودم بیاورم.² من فقط تأسّف می‌خوردم! نسبت به مسائل مختلف [نظر می‌دادند که] باید این‌طور باشد، الآن باید