عنوان بصری جلد 8

 این زبانِ حالِ ما است. حالا هر شخصی در باطن خودش و در تفکّر خودش و در مخیّلۀ خودش، می‌تواند مسائل خودش را بهتر از دیگران بررسی کند. شما هم همین‌طور، شما هم در باطن و نفس خودتان بهتر اطّلاع دارید تا من نسبت به شما!

 حالا با توجّه به این قضیّه، آیا افرادی که تصدّی و مسئولیّت یک جایی را دارند، واقعاً واقعاً در دل خودشان و در ضمیر خودشان و در آن خلوتِ تنهایی خودشان، خودشان را از همۀ افراد مُحق‌تر می‌دانند؟! واقعاً این‌طور است؟! که این‌طور نیست! اگر نیست، پس ایشان که گفتند: «شرعاً جایز نیست در پُست خودشان باقی بمانند»، بدانید چه واویلایی است!

پایه و اساس ارتباط انسان با پروردگار متعال

 پس بنابراین ما آنچه را که می‌توانیم در اینجا مطرح کنیم این است که وضعیّت انسان و ارتباط انسان با پروردگار باید به چه کیفیّتی باشد؟ خدای متعال در اینجا می‌خواهد بگوید: من بشر نیستم، من حبّ و بغض ندارم، من اصلاً نفس ندارم، من نسبت به شخص کینه ندارم، من نسبت به افراد انتساب ندارم، برای من همۀ افراد یکسان هستند.

 کدام‌یک از این مخلوقاتِ پروردگار در خلقت خود اراده و اختیار و دستی داشته است؟! از افراد عادی بشر تا رسول خدا که أشرف کائنات است اگر ما در نظر بگیریم، خود رسول خدا در خلقت خود اختیاری نداشته، هیچ اختیار نداشته است! رسول خدا به همان مقدار در خلقت خود محکومِ اراده و تقدیر پروردگار بوده که یک پشه‌ای که دارد حرکت می‌کند، یک مورچه‌ای که دارد در روی زمین راه می‌رود! هر دوی اینها به یک مقدار نسبت به این امر در یک کفّه قرار دارند. همان‌طوری‌که یک مورچه به این کوچکی و به این صِغَر هیچ اختیاری در خلقت خودش نداشته و تمام مسائلی را که برای این حیوان کوچک و ذرّۀ کوچک و سلّول کوچک، برای خلقت او به‌وجود آمده است مستند به عوالم ربوبی است و مستند به علل و اسباب ربوبی است، رسول خدا هم به همان مقدار هیچ‌گونه دخالتی به‌اندازۀ یک ذرّه نسبت به وجود خودش نداشته و از این نقطه‌نظر صفرِ محض است!

یکسان بودن عنایت الهی برای همه

 پس بنابراین آن اراده و عنایت خدای متعال نسبت به همۀ مخلوقات یکسان