عنوان بصری جلد 8

نفر را شما در همین ایران سراغ دارید که اگر یک روز به آنها بی‌احترامی کردید، روز دوّم با آغوش باز از شما استقبال کند؟ چند نفر؟ بیایید به من نشان بدهید! چند نفر را ما سراغ داریم که اینها حرکتشان، رفت و آمدشان جدای از ارتباطاتِ نفسانی باشد؟ چند نفر را سراغ داریم؟ چند نفر را ما می‌شناسیم که در کارهای خودشان و در أعمال خودشان قبل از آنکه مطلب به مسائل نفسانی گرفتار بشود، این کلام امام صادق علیه السّلام را مورد عمل قرار می‌دهند؟ قبل از اینکه این قضیّه در دایرۀ نفس بگنجد، این را مورد عمل قرار می‌دهند؟ چند نفر واقعاً؟

 نمی‌دانم خدمت رفقا گفته‌ام یا نه! یک مرتبه یادم است تقریباً حدود بیست سال پیش ـ یکی دو سال بعد از انقلاب ـ بود که من ماه رمضان در یکی از شهرستان‌های شمال منبر می‌رفتم. راجع به کیفیّت ترتیب مسائل نفسانی و عدم ترتیب آن بر مسائل الهی صحبت می‌کردم. در آن روز این مطلب را گفتم:

همۀ ما این مطلب را شنیده‌ایم که مرحوم آقای خمینی (که البتّه در آن زمان حیات داشتند) گفته‌اند:

از افرادی که مسئولیّت مملکت و مسائل سیاسی را دارند هر کسی خود را اهلِ برای این منصب نمی‌داند، شرعاً باید از مقام خود استعفا بدهد؛ و یا اینکه حتّی شخص دیگری را نسبت به این موقعیّت و نسبت به این مقام لایق‌تر از خود بداند، اینها شرعاً باید کنار بروند و آن مسئولیّت را به شخص دیگری واگذار کنند!

 ایشان چنین مطلبی را فرموده بودند و ظاهراً این قضیّه به افراد و نمایندگان مجلس إلقا شده بود،¹ امّا منظور و نظر ایشان عام بود و همۀ افرادی را که به هر صورت و به هر نحوی مسئولیّت و پُستی داشته باشند [شامل می‌شد]. از این قضیّه تقریباً مدّتی ـ شاید یکی دو سالی ـ گذشته بود. من در آن روزی که صحبت می‌کردم گفتم:

از آقایانی که در اینجا هستند سؤال می‌کنم: از آن زمان تا الآن چند نفر را شما