عنوان بصری جلد 8

 مگر ما نمی‌گفتیم؟ بنده خودم شنیدم که در جایی شخصی که همه هم می‌شناسید می‌گفت:

امام علیه السّلام بیاید عیناً همین کارها را انجام می‌دهد که ما داریم انجام می‌دهیم! پس دیگر برای چه بیاید؟ زحمت نکشد!

 درست شد؟ این انتظار ظهور است؟! پناه بر خدا!

کیفیّت به مرجعیّت رسیدن مرحوم میرزای شیرازی پس از مرحوم شیخ انصاری‌

 قضیّه‌ای را از مرحوم آقا نقل کنم. با  اینکه وقت گذشته امّا خیال می‌کنم رفقا مایل برای شنیدن این مسئله باشند.¹ این مطلبی را که نقل می‌کنم در همین نوشته‌جات مرحوم آقا بود و دیشب بر حسب اتّفاق من داشتم همین‌طور مطالعه می‌کردم که دیدم عجب، این چه مطلب مناسبی است که با مسئلۀ ما منطبق است و من خدمت رفقا عرض کنم. ایشان می‌فرمودند:

بعد از وفات مرحوم شیخ انصاری، هفده نفر از شاگردان ایشان که هر کدام از نقطه‌نظر علمیّت و از نقطه‌نظر تقوا و از نقطه‌نظر احاطۀ بر مسائل، اصلاً به‌جای مرحوم شیخ بودند، اجتماع کردند تا اینکه برای مردم مرجعی را انتخاب کنند. مانند مرحوم میرزا حسن شیرازی، میرزا حبیب‌اللَه رشتی، مرحوم شیخ عبدالحسین طهرانی (ذوالرّیاستَین)، مرحوم حاج میرزا حسین و حاج میرزا خلیل و مرحوم حاج میرزا حسن طهرانی نجم‌آبادی. اینها از بزرگانِ شاگردان شیخ انصاری بودند که هر کدام برای خودشان یک کسی بودند.

 ایشان در آنجا دارند:

از جملۀ اینها که دعوت نکردند مرحوم آقا سیّد حسین کوه‌کمره‌ای بود که با  اینکه او أعلم از همۀ اینها بود و او را هم‌رتبۀ شیخ انصاری می‌دانستند، منتها به‌خاطر حدّتی که در برخوردها داشت برای مسئلۀ مرجعیّت مناسب ندیدند. یک قدری تند مزاج بود و یک قدری در برخوردها آن حلم و آن صبر لازم را که طبعاً لازمۀ تصدّی چنین مسئله‌ای است نداشت، لذا او را دعوت