عنوان بصری جلد 8

 ـ آخر چرا باید بیعت کنیم؟ مرجع تقلید ما است؟ نامه‌ای دارد؟ از پیغمبر نامه‌ای دارد؟ در قرآن اسمش آمده؟ در روایت اسمش آمده؟ ظهوری دارد؟ آخر چه دارد؟!

 ـ آقا، هیچ حالیمان نیست، باید بیعت کنید!

 ـ چشم، خداحافظ شما!

 در همۀ مسائل، در همۀ قضایا، در همۀ امور، در تمام روابطی که وجود دارد و برای هر شخصی ممکن است حتّی در هر روز از زندگیِ او این مسئله تکرار بشود، مسئلۀ کیفیّت وقوف در برابر حق، مسئلۀ مهمّی است!

 این قضیّه‌ای است که بارها بنده تذکّر داده‌ام که تا مادامی‌که ما این مطلب را در وجود خود زنده و شاداب نگه داریم در طریق هستیم، و هر وقت احساس کردیم که می‌خواهیم از مقابلۀ با حق فرار کنیم آن‌موقع به فکر بیفتیم که چه بر سرِ ما دارد می‌آید! این مطلب را دائماً باید با خود تمرین کنیم.

 «تفکّرُ ساعةٍ خیرٌ مِن عِبادةِ سَبعینَ سَنة»،¹ یعنی این! همیشه انسان موقعیّت نفسانی خود را در قبال حقایق بیاید بررسی کند و ببیند که چقدر می‌تواند در ارتباط با یک حق پذیرش داشته باشد. خودش را در آن واقعیّت قرار بدهد، اگرچه هم واقع نشده، ولی خودش را جای دیگران بگذارد، خودش را در عالم تخیّل در یک واقعه قرار بدهد که وقتی در آن واقعه قرار می‌گیرد پذیرش برای او آسان باشد، راحت باشد؛ چون برگشت تمام این مسائل به یک کیفیّت تصمیم‌گیریِ نفس است، نفس این‌نحوه تصمیم می‌گیرد یا نه؛ وإلاّ در عالم خارج قضایا به یک نحو است. مهم این است که این نفس به چه طرفی گردش پیدا کند؛ فقط همین مهم است! خب انسان این را می‌تواند بدون