
عنوان بصری جلد 8
شرح و تفسیر فقره «و جملة اشتغاله فیما أمره تعالي به و نهاه عنه»
جلد هشتم از مجموعۀ «عنوان بصری» مشتمل بر بیانات حضرت آیتالله حاج سید محمدمحسن حسینی طهرانی قدّساللَهسرّه در «شرح حدیث عنوان بصری» است که در آن به شرح و تفسیر فقره «و جملة اشتغاله فیما أمره تعالي به و نهاه عنه» میپردازند. مجلد هشتم از این مجموعه، با موضوع تبیین «تشریع و تکوین» به ارباب نظر و صاحبان بصیرت ارائه و تقدیم میگردد.
عنوان بصری جلد 8
175فرض کنید که ما رافضه نیستیم، یک مسیحی هستیم؛ یک مسیحی میخواهد از شما این سؤال را بکند. فرض کنید ما یک یهودی هستیم؛ یک یهودی بیاید بپرسد: «آقا، شما چرا در نماز این أعمال را انجام میدهید، درحالتیکه میدانید رسول خدا این أعمال را انجام نمیداد؟» چه جوابی دارید بدهید؟ آیا به آنها هم میگویند: «شما رافضی هستید»؟ به آنها میگویند: «شما از رافضی یاد گرفتهاید!» یعنی وقتی قرار بر این است که انسان در مقابل حق بایستد، روزنه را باقی نمیگذارد! اینجا است که نفس آن استعدادهای خود را از دست میدهد.
لذا انسان وقتی که به اینها نگاه میکند میبیند مثل سنگ میمانند! میآید روایت از پیغمبر نقل میکند، روایت هم زیاد بلد است و نقل میکند؛ امّا عین سنگ است! آن را که بخواهد میگوید، آن را که نخواهد نمیگوید. نصفی را نقل میکند، نصفی را نقل نمیکند. و پناه بر خدا، واقعاً پناه بر خدا!
اهمّیت تأمّل در وقایع صدر اسلام و جریانات غصب خلافت
در این سفر اخیری که خداوند توفیق به ما داد مشرّف شدیم، در مدینه که بودم این قضیّه خیلی ذهن من را به خود گرفته بود که چطور در همین شهر، در همین مدینه، همۀ ائمّۀ ما در همینجا حضور داشتند، جلوی چشم ما، همینجایی که الآن در اینجا نماز میخوانیم، همینجایی که در اینجا داریم قرآن میخوانیم. غیر از امام زمان علیه السّلام که در زمان طفولیّتشان نبودند، گرچه در روایات داریم که مسکن حضرت در مدینه است و حضرت توطّنشان و سکونتشان در آنجا است،1 ولی در زمان طفولیّت خودشان مدینه را
- الکافی، ج ١، ص ٣٤٠:
«عَن أبیبَصیرٍ عَن أبیعَبدِاللَهِ علیه السّلام قالَ: ”لا بُدَّ لِصاحِبِ هَذا الأمرِ مِن غَیبَةٍ و لا بُدَّ لَهُ فی غَیبَتِهِ مِن عُزلَةٍ، و نِعمَ المَنزِلُ طَیبَةُ، و ما بِثَلاثینَ مِن وَحشَةٍ.“»
ترجمه: «امام صادق علیه السّلام فرمود: ”صاحب این امر را بهناچار غیبتی خواهد بود و او را در غیبتش بهناچار عزلت و دوری از مردم است؛ و طَیبَه (مدینۀ منوّره) چه نیکومنزلی است، و کسی که سی نفر [مونِس] داشته باشد او را وحشت و تنهایی نیست!“» (محقّق)
همچنین رجوع شود به الإرشاد، ج ٢، ص ٣٤٨؛ الغیبة، شیخ طوسی، ص ١٦٢ و ٢٣٢.
- الکافی، ج ١، ص ٣٤٠:
