عنوان بصری جلد 8

و چون این اذان گفته دو صف است. اینها شوخی نیست، دیده‌اند دیگر! شعبده نیست، چشم‌بندی هم نبوده است، این یک واقعیّت است!

 حالا این ملائکه که دارند پشت سرِ این شخص نماز می‌خوانند، آیا هیچ اثری برای این ندارد؟ همین‌طور نماز می‌خوانند و می‌روند؟ نه، آن آثار و برکاتی که از نفس آنها تراوش می‌کند، همه متوجّه همین شخص می‌شود! و اگر انسان بایستد و از اوّلِ وقت به تأخیر بیندازد فایده‌ای ندارد! ملائکه می‌روند؛ می‌گویند: ما وقت نداریم که دیگر بیاییم، می‌خواستی بخوانی! ما کار داریم، می‌رویم سراغ آن کس دیگر! بالأخره کرۀ زمین مستدیر است و در هر ثانیه‌اش، در هر دقیقه‌اش یک طلوعی است و یک غروبی؛ در هر دقیقه‌اش یک اذان ظهری است. ما می‌رویم پیش آنهایی که [وقت] اذان ایستاده‌اند. اینجا دیگر گذشته است، بیکار هم که نیستیم که مدام بلند شویم بیاییم اینجا و بیاییم آنجا! ما سراغ آنها می‌رویم. این مأموریّت مال اینجا بود، برو تا فردا، از کیسه‌ات رفته است!

 بنده می‌خواستم این را بگویم: در یک مجلسی بودیم، مجلس جشن عقدی بود. بسیاری از ائمّۀ جماعات در آن مجلس بودند. اوّلِ وقت مغرب که شد مرحوم آقا از این در بیرون رفتند و از در دیگر وارد شدند در یک اطاق و به‌اتّفاق رفقایشان نماز مغرب خواندند و برگشتند سرِ جایشان نشستند. امّا بنده با چشم خودم دیدم افرادی که در آنجا بودند تا نیم ساعت به نصف شب هنوز نماز را نخوانده بودند که قطعاً اگر می‌خواستند به منزلشان برسند نماز مغربشان قضا شده بود! این‌هم امام جماعت، این‌هم اهل منبر، این‌هم بیا و برو، این‌هم هست!

توقّف بسیاری از افراد در مرتبۀ ظاهر کلام ائمّه علیهم السّلام

 حالا آمده‌اند این وضعیّت را برای ما توضیح داده‌اند که [مسئله] این است، این‌هم خیراتش است، این‌هم برکاتش است، این‌هم آثارش است؛ این‌هم این‌طرف