عنوان بصری جلد 8

¹

 ما یک وقت برحسب اتّفاق از کنار خیابانی می‌گذشتیم. موقع اوّلِ وقت و غروب بود. به یکی از رفقا گفتیم: در همین‌جا نگه دارید نماز را می‌خوانیم بعد برویم آنجایی که قرار است برویم. رفتیم در یک مسجدی دیدیم که امام جماعت نیامده است و یک عدّۀ کمی آمده‌اند. خب اوّلِ وقت بود، ما نماز را خواندیم. نیم ساعت بعد امام جماعت آمد و کم‌کم افراد پیدا شدند. من از آنها سؤال کردم که چرا ایشان اوّلِ وقت نمی‌آید؟ گفتند: «آقا، اینها کسبه هستند و تا کم‌کم مشتری‌ها را راه بیندازند و کم‌کم دست بردارند، یک مقداری طول می‌کشد تا حالا بخواهند بیایند، لذا از این امام جماعت درخواست کرده‌اند که یک مقداری به تأخیر بیندازد!» و ایشان هم سه ربع، چهل دقیقه بعد از مغرب آمده بود و می‌خواست نماز اوّلِ وقت مغرب را بخواند!

 مرحوم آقا ظهرها از خیابان آهنگ به مسجد قائم می‌رفتند. اگر رفقا رفته باشند و آن منزل را دیده باشند، آن زمان تمام آنجا تا فاصلۀ بیش از یک کیلومتری همه خاکی بود و ماشین نبود. ایشان می‌رفتند در مسجد قائم و وقتی که آنجا می‌رسیدند، موقع اوّل نماز پنج نفر، هفت نفر، هشت نفر، ده نفر بیشتر نبودند. سرِ وقت می‌گفتند اذان بگویند و نماز می‌خواندند! من زمان طفولیّت یادم است؛ تقریباً در حدود ده سالگی، هشت سالگی، دوازده سالگی را بنده عرض می‌کنم که پنج نفر پشت سرِ ایشان بودند. سرِ  وقت آن خادم مسجد ـ خدا رحمتش کند مشهدی رحمةاللَه ـ اذان می‌گفت و ایشان هم نماز